فطرت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٣

به یک سلسله هدفها ، برای اینکه مبادله آسان باشد آن را اعتبار می‌کنیم .
پس اسکناس فی حد ذاته هیچ ارزشی ندارد ، یعنی این کاغذی که مثلا به نام‌ هزار تومان به دست ما داده‌اند با یک کاغذ دیگر به همین اندازه ، از نظر ارزش واقعی هیچ فرقی ندارد ، ولی از نظر ارزش اعتباری و قراردادی فرق‌ کرده است آن هم از آن جهت که ما آن را وسیله برای هدفهای دیگری قرار داده‌ایم .
پس اگر ما اصالتهای انسانی را اموری آفریدنی بدانیم ، چون آفریدن به‌ معنای واقعیت دادن در اینجا معنی ندارد و آفریدن در اینجا معنایی جز اعتبار کردن ندارد ، بدین معنی است که همه اینها وسائلی است برای‌ هدفهای دیگری ، زیرا خود اینها نمی‌توانند هم اعتباری باشند هم هدف . " هم اعتباری باشد هم هدف " مثل این است که انسان هدف ندارد ، چیزی را برای خودش اعتبار می‌کند که هدف بشود و بعد همان هدف می‌شود ، درست‌ همان کار بت پرستهای عرب که می‌آمدند بتی را می‌ساختند ، بعد همانی را که‌ خودشان ساخته بودند پرستش می‌کردند : « / تعبدون ما تنحتون »[١] چیزی‌ را که خودت ساخته‌ای همان را پرستش می‌کنی ؟ ! هدف ، آن چیزی است که در مرحله بالاتر از توست و تو کوشش می‌کنی به آن برسی . چیزی را که تو جعل‌ می‌کنی و قرارداد می‌کنی ، آن به دست توست و از تو پایین‌تر است .

اصالتهای انسانی اموری فطری است