هشت تای دیگر هست . انسان برای اینکه به خدا از نظر عمل موحد باشد و همه رشته‌ها [ ی متصل به او ] از خدا سرچشمه بگیرد باید همه اینها را قطع‌ بکند تا بتواند به او وصل بکند و [ مصداق ] " « فمن یکفر بالطاغوت و یؤمن بالله »" [١] بشود . اینها معتقد هستند که همین چیزی که اسمش‌ " بلا " هست ( عشق " سبب می‌شود که انسان از همه آن صد شی‌ء می‌برد ، به‌ همان یکی وصل می‌شود و این حالت تمرکز در او پیدا می‌شود . آنگاه مدعی‌ هستند همین قدر که این تمرکز ولو نسبت به یک مظهر و یک شی‌ء باطل در او پیدا شد بعد امکان اینکه این تمرکز تحت مراقبت یک " کامل " از اینجا برداشته شود و به مرکز اصلی خودش گذاشته شود هست . آنچه گفته‌اند روی‌ این حساب است .
سؤال دیگر این است که : آیا پرستش را به مفهوم عبودیت به کار می‌برید ؟ اگر چنین است پس با توضیحی که در مورد پرستش فرمودید که مرحله نهایی عشق است ، عبادتی را که بندگان فقط به قصد انجام وظیفه انجام می‌دهند چه می‌توان نامید ؟

عبادت حقیقی

این که جواب روشنی دارد و آن این است که این ، جزء اصول مسلم معارف‌ اسلامی است که در عبادت ، اخلاص شرط است : « و ما امروا الا لیعبدوا الله مخلصین له الدین »[٢] و یکی از اخلاصها ، بلکه بالاترین اخلاصها این‌ است که انسان معبودش

[١] بقره / . ٢٥٦ [٢] بینه / [٥]