ترشحات داخلی باشد با افراز شدنش قهرا پایان می‌یابد ، از آنجا آغاز می‌شود و به اینجا پایان می‌یابد . ولی اینها مدعی هستند که انسان گاهی به‌ مرحله‌ای از عشق می‌رسد که مافوق این حرفهاست . خواجه نصیرالدین از آن به‌ " مشاکله بین النفوس " تعبیر می‌کند ، که یک نوع همشکلی میان روحها وجود دارد ، و در واقع اینها مدعی هستند که در روح انسان یک بذری برای‌ عشق روحانی و معنوی هست که در واقع ، نفسی هم اگر اینجا وجود دارد او فقط محرک انسان است ، و معشوق حقیقی انسان یک حقیقت ماوراء طبیعی‌ است که روح انسان با او متحد می‌شود و به او می‌رسد و او را کشف می‌کند ، و در واقع معشوق حقیقی در درون انسان است . ( فعلا ما داریم فرضیه‌ها و نظریات را می‌گوییم . ) در همین زمینه است که داستانها نقل می‌کنند ، می‌گویند اینکه عشق می‌رسد به آنجا که عاشق ، خیال محبوب را از خود محبوب عزیزتر و گرامی‌تر می‌دارد ، برای آن است که خود محبوب و زمینه اولی تحریک در درون انسان است و او در درون خودش با یک حقیقت دیگری با همان صورت معشوق که در روح او هست و در واقع صورت این شی‌ء ( معشوق ظاهری ) نیست ، صورت یک شی‌ء دیگر است خو می‌گیرد و با او هم خوش است . این داستان را حتی در کتابهای فلسفی نیز نقل می‌کنند که مجنون بعد از اینکه آنهمه شعرها و غزلها در فراق لیلا و در عشق او گفته بود ، روزی در بیابان ، لیلا آمد بالای سرش و او را صدا زد : مجنون سرش را بلند کرد ، گفت : کی هستی ؟ گفت : منم لیلا ، آمده‌ام سراغت . ( به خیال اینکه دیگر حالا مجنون بلند می‌شود و این محبوبی را که در فراقش اینقدر نالیده چگونه‌ در آغوش می‌گیرد . ) گفت : نه ، برو : لی غنی عنک بعشقک من به عشق تو خوشم و از خودت