اتفاقا آن بحثی که ما کردیم بحث لغوی بود یعنی بحث ما بر سر این بود که این لغت " فطرت " که در قرآن و بعد در اصطلاحات علما به کار برده‌ شده در چه موردی به کار رفته است ؟ ما ابایی نداریم که کسی بر روی همه‌ این مسائل فطری اسم غریزه را بگذارد . مگر اسم غریزه را که رویش گذاشتند دیگر قضیه حل شده است ؟ ! بحث در ماهیت آن که رویش گذاشتند دیگر قضیه‌ حل شده است ؟ ! بحث در ماهیت آن امر غریزی و آن امر فطری است ، حال‌ شما می‌خواهید اسمش را " غریزه " بگذارید یا " فطرت " . ما به لغت‌ کاری نداریم [١] که آیا لغت فطرت با لغت غریزه فرق دارد یا فرق‌ ندارد . بحث در این است که آیا آنچه که به نام انسانیت نامیده می‌شود و به عنوان ملاکهای انسانی شناخته می‌شود و به عنوان ملاکهای انسانی شناخته‌ می‌شود اکتسابی است یا غیر اکتسابی ؟ آیا آن ملاکها از خارج بر انسان‌ تحمیل شده است یا از ذات انسان می‌جوشد ؟ بحث ما این است . وقتی‌ می‌گوییم این ملاکها فطری است یعنی از ذات انسان می‌جوشد و انسان موجودی‌ است که بذر این ملاکها در عمق وجودش کاشته شده است و وجود دارد . حال‌ شما می‌خوا هید اسم این را هم غریزه بگذارید بگذارید ، این بحث لغوی‌ می‌شود . ما فقط خواستیم بگوییم که معمولا در این گونه موارد لغت " غریزه‌ " را اطلاق نمی‌کنند . کسی هم بخواهد لغت غریزه را اطلاق کند بکند . معمولا در مورد حیوانات " فطرت " نمی‌گویند ، کسی بخواهد لغت فطرت را هم به‌ کار ببرد به کار ببرد . پس بحث ، بحث لغوی نیست .
اما در آن جهت که گفته‌اند آنچه که در انسان هست

[١] البته " کاری نداریم " به این معنا که می‌خواهیم بگوییم لغت ، تأثیری در مدعای ما ندارد ، ولی با لغت هم کار داریم .