احتراق است ، طبیعت ئیدروژن و ازت چنین است و برای اشیاء به اعتبار خواص گوناگونی که دارند ویژگیهایی ذاتی قائل می‌شویم . اسم ویژگی ذاتی [ شی‌ء بی جان ] را " طبیعت " می‌گذاریم . این ناشی از یک فکر فلسفی است‌ که در همه افراد بشر هست ، یعنی بشر اینطور فکر می‌کند که دو شی‌ء متساوی‌ از هر جهت ، نمی‌توانند خ واص گوناگون داشته باشند . اگر خواص ، گوناگون شد دلیل بر این است که تفاوتها و چند گونگی‌هایی بین این دو شی‌ء هست . چون بشر اشیاء را از بعضی جهات متساوی می‌دیده ، و مشاهده می‌کرده‌ است که چند شی‌ء در عین اینکه همه جسم و ماده هستند خواصشان گوناگون است‌ مثلا [١] می‌دیده که آب یک جسم و یک ماده است ، خاک هم یک جسم و یک ماده است ، ولی هر کدام از اینها خواص مخصوص به خود دارند که‌ دیگری ندارد ناچار [ اینطور نتیجه گیری می‌کرده که ] یک قوه و نیرویی و یک خصوصیتی در این جسم نهفته است که منشأ این خاصیت مخصوص شده و یک‌ خصوصیت دیگری در دومی نهفته است که منشأ خواص مخصوص به آن شده است ، و آن خصوصیتی که منشأ اثر خاص می‌شود اسمش " طبیعت " است . امروز هم‌ ما این کلمه را در همین موارد به کار می‌بریم ، مثلا می‌گوییم طبیعت گیلاس‌ این است یا طبیعت فلان درخت این است که در سرما طاقت دارد و در گرما از بین می‌رود و طبیعت فلان درخت دیگر این است که در منطقه گرمسیر می‌تواند به حیاتش ادامه دهد ، و غیره .
البته طبیعت را در غیر بی جان یعنی در جاندارها مثل

[١] چون این فکر از قدیم بوده ، مثال را هم از قدیم ذکر می‌کنیم .