می‌پندارد - با خود اشتباه می‌کند ، به جای اینکه مثلا برای خود کار کند برای آن " ناخود " کار می‌کند که ما در کتاب سیری در نهج البلاغه اگر چه‌ نه به طور مفصل ولی به طور اجمال این مسأله را طرح کرده‌ایم .

خود را باختن ، خود را فراموش کردن

یادم است که در حدود بیست سال پیش یکی دو سال بعد از آنکه به تهران‌ آمده بودم ( من در سال ٣١ به تهران آمدم ) یک جلسه تفسیر خصوصی مختصری‌ در منزل یکی از رفقای تجار بازاری داشتیم که من آنجا می‌رفتم تفسیر می‌گفتم‌ ، تفسیر هم نمی‌توان گفت ، بحثی درباره آیات منتخبه و یک جلسه موعظه و تذکر بود ، برای خود من این مسأله اولین بار آن وقت مطرح شد ، مطلبی را از قرآن آن وقت الهام گرفتم و یادم است که در آن جلسه همین مسأله را طرح کردم ، مکرر هم بعد طرح می‌کردم که از قرآن استنباط می‌شود که انسان‌ گاهی حالتی پیدا می‌کند که خودش با خودش فاصله پیدا می‌کند ( من آنجا تعبیر فاصله می‌کردم ) ، خودش از خودش دور می‌شود ، چون این تعبیر در قرآن مکرر آمده است : خود را باختن ( خود باختن ) باختن به همان معنایی‌ که در قمار می‌گویند یا در معامله می‌گویند فلان شخص باخت ، زیان کرد ، سرمایه را باخت و از دست داد ، در صورتی که باور کردن این امر برای‌ انسان خیلی مشکل است ، زیرا وقتی انسان چیزی را که مملوک و در حیطه‌ ملکیتش باشد ببازد یعنی او را به دیگری می‌دهد اما اینکه انسان خودش را ببازد چگونه