فطرت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٨

خیر " به دو گونه واقعیت معتقد بودند ، برای انسان دو مرتبه از واقعیت‌ قائل بودند و در عالم هستی هم دو مرتبه از واقعیت [١] قائل بودند .
انسان با واقعیت محسوسش جستجوگر خیرهای محسوس است و با واقعیت‌ معقولش جستجوگر خیرهای محسوس است و با واقعیت معقولش جستجوگر خیرهای‌ معقول ، و در این جهت که به هر حال جستجوگر خیر است در هر دو ناحیه یکی‌ است . اگر جستجوگر علم است جستجوگر یک واقعیت است که آن " خیر معقول " است . اگر جستجوگر پول است آن هم باز واقعیتی است ، جستجوگر یک واقعیت است که واقعیت محسوس باشد .
اینها چون اساس کارشان را بر این گذاشتند که " واقعیت " یعنی‌ محسوس و مادی ، آمدند گفتند که انسان یا جستجوگر خیر است که خیر یعنی‌ همان سود و منفعت مادی و یا جستجوگر چیزی است که هیچ چیز نیست ، فقط ارزش است ، همان کلمه " سود و ارزش " که در فلسفه اروپا آمده و چه‌ انحراف بزرگی هست در فلسفه انسانی . از همین جاست که می‌گویند بشر یا دنبال سود یعنی چیزی که خیرش در آن است می‌رود ، قهرا عقل هم می‌گوید برو دنبالش ، منطقی هم هست ، و یا دنبال چیزهایی می‌رود که خیرش در آنها نیست ، عقل هم می‌گوید نرو ولی می‌رود ، یک کار غیر عقلی و غیر منطقی‌ انجام می‌دهد ، دنبال یک سلسله کارهای غیر عقلانی و غیر منطقی می‌رود که‌ منطق و عقل هیچ حکم نمی‌کند که برو دنبالش ، ولی می‌رود . یک چنین تضادی‌ و یک چنین امر به اصطلاح نامعقولی در وجود انسان هست که دنبال چیزهایی‌ می‌رود که هیچ برای او خیریتی ندارد ولی می‌رود ، و لهذا با عقل هم منطبق‌ نیست ،