زراره از امام باقر ( ع ) می‌پرسد : کلمه " حنفاء لله " یعنی چه ؟ ما الحنیفیه ؟ امام می‌فرمودند : حنیفیت یعنی فطرت . باز ارجاع کرده‌اند به‌ یک امر تکوینی و طبیعی .
شیخ صدوق در کتاب نفیس توحید می‌گوید که زراره از امام باقر راجع به‌ " « حنفاء لله غیر مشرکین به »" [١] و بعد ، از " حنیفیت " سؤال‌ کرد ، امام فرمود : « هی الفطره التی فطر الناس علیها لا تبدیل لخلق الله‌ ، قال فطرهم الله علی المعرفه » خدا مردم را بر معرفت خودش مفطور کرده‌ است . بعد امام به داستان ذر اشاره کرد و فرمود : پیغمبر هم فرمود : « کل مولود یولد علی الفطره یعنی علی المعرفه بان الله عز و جل خالقه » یعنی در فطرت هر کسی این معرفت هست که خداوند ، آفریننده اوست . باز در حدیث دیگر امام باقر ( ع ) فرمود : « عروه الله الوثقی التوحید ، و الصبغه الاسلام » .
ابن اثیر در ماده " حنف " همین معانی‌ای را که در احادیث ما آمده‌ است گفته است که معنای " حنفاء " این است که خداوند ، انسانها را از معاصی پاک آفریده است: « خلقت عبادی حنفاء ای طاهری الاعضاء من المعاصی‌ و قیل اراد انه خلقهم حنفاء مؤمنین لما اخذ علیهم المیثاق « ا لست بربکم‌ قالوا بلی »، فلا یوجد احد الا وهو مقربان له ربا وان اشرک به و اختلفوا فیه والحنفاء جمع حنیف وهو المائل الی الاسلام الثابت علیه و الحنیف عند العرب من کان علی دین ابراهیم ( علیه السلام ) » و اصل الحنف المیل .

[١] حج / . ٣١