فطرت - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٧

آیه‌ای است که مطلبی را به صورت رمز و سمبلیک ذکر کرده است : « انا عرضنا الامانه علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان انه کان ظلوما جهولا »[١] . ما آن امانت را ( ولی قرآن نمی‌گوید آن امانت چه امانتی است ) بر همه موجودات عرضه‌ داشتیم ، آسمان ، زمین ، کوهها مخصوصا اشیاء خیلی بزرگ را نام برده است‌ ، در واقع یعنی همه چیز همه از پذیرش این امانت امتناع کردند ، یک‌ موجود قبول کرد که این امانت را تحمل کند و آن انسان بود . بعد می‌فرماید این انسان ، ظلوم و جهول بود . روی این آیه خیلی بحث هست . حال اینکه‌ این آیه ناظر بر همین مسأله فطرت باشد یا نباشد [ جای بحث است ، ] همین قدر خواستم اشاره کرده باشم .
آیات دیگری در قرآن است که به آن صراحت نیست ولی البته بعضی از مفسرین به این شکل تفسیر کرده‌اند ، مثل آیه‌ای که می‌فرماید : « و لئن‌ سئلتهم من خلق السموات و الارض لیقولن الله » [٢] یعنی اگر از این‌ مردم ، از این کافران ، از این مشرکان بپرسید که چه کسی آسمان و زمین را آفریده است می‌گویند " الله " .
این آیه را دو جور تفسیر می‌کنند ، بعضی می‌گویند که مقصود قرآن این است‌ که اینها اعتقادشان به خالقیت الهی کامل است ، یعنی اینها خدا را خالق‌ می‌دانند و بتها را خالق و شریک در خالقیت خدا نمی‌دانند ، عیب کارشان‌ این است که با اینکه خدا را خالق مطلق می‌دانند معذلک در عبادت ، غیر خالق را شریک خالق قرار