فطرت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٥

شرکهای خفی است به نوعی از انسان می‌پذیرد ، یعنی همان چیزی را که انسان‌ می‌خواهد به او می‌دهد .
در آخرت هم همین طور است . اگر انسان عبادت را انجام بدهد برای‌ خواسته‌های اخروی ، خدای متعال همان خواسته‌های اخروی را به او می‌دهد ، اما این ، عبادت به معنای واقعی عبادت و پرستش خدا که خدا پرستش شده باشد نیست ، خدا آنوقت پرستش شده است که خدا برای خود خدا پرستش شده باشد ، یعنی پرستش حقیقی و اخلاص حقیقی فقط و فقط آن است ، باقی دیگر اینها مراتب و درجاتی از شرک است ولی شرکهای خفی است که این شرکهای خفی ، عقوبت در عالم آخرت ندارد ، اما شک ندارد که اینها شرک است ، یعنی‌ توحید یک درجه و یک مرتبه نیست ، حتی حدیثی هست - خیلی عجیب است - که : « ان دبیب الشرک فی القلب اخفی من دبیب النمله السوداء علی الصخره‌ الصماء فی اللیله الظلماء » [١] . ( این نشان می‌دهد که توحید ، عجیب‌ دقیق است ) یعنی پیدایش مخفیانه شرک در قلب انسان آنقدر مخفی می‌ماند از خود انسان که مانند حرکت کردن مورچه سیاه است در شب تاریک روی‌ سنگ سیاه . مورچه سیاه باشد ، شب هم تاریک باشد ، سنگ هم سیاه باشد ، آیا چشم او را می‌بیند ؟ بنابراین ما یک عبادت حقیقی داریم و یک‌ عبادتهای مجازی . عبادت حقیقی همان است که : « ما عبدتک خوفا من نارک‌ و لا طمعا فی جنتک بل وجدتک اهلا للعباده فعبدتک » [٢] .

] . [٢] بحار الانوار ، ج ٤١ ، باب / ١٠١ ص ١٤ با اندکی اختلاف .