به ترکیبش خورده باشد . اولا مسأله‌ای را گفتند که این مسأله را قبل از اینها دیگران هم گفته‌اند [١] . اولین مسأله‌ای که اینها طرح کردند که در اینجا راهشان با فلسفه شرقی متفاوت می‌شود این است که ، در فلسفه شرقی‌ مثل کلمات بوعلی می‌گویند ما دو گونه " خیر " داریم . [٢] خیرهای‌ محسوس و خیرهای معقول ، چیزهایی که انسان از جنبه‌های حسی و مادی ، آنها را می‌خواهد ، به عبارت دیگر خواسته‌های این قسمتهای هستی انسان ، و خواسته‌های جنبه‌های معنوی انسان . آنها کلمه " منفعت " یا " سود " را اگر به کار ببرند احیانا در مورد خیر محسوس به کار ببرند . مثلا می‌گویند علم خیر است ولی خیر معقول ، اما آب و نان خیر است ولی خیر محسوس ، و انسان مجبور است دنبال آنچه که در عمق وجدان خودش آن را خیر می‌داند برود ، بالفطره دنبال خیرهای خودش می‌رود . اگر بگوییم ملاک خیریت چیست‌ ؟ می‌گویند ملاک خیریت ، کمال است ، یعنی آن مرحله از وجود انسان با رسیدن به آن خیر تقویت می‌شود و تکامل پیدا می‌کند .
در فلسفه فرنگی چون اصلا نمی‌خواهند غیر از محسوس به حقیقتی و به‌ واقعیتی قائل باشند می‌گویند واقعیت همانی است که مادی و محسوس است ، غیر آن ، واقعیت نیست . پس قهرا نمی‌توانند بگویند که انسان دو گونه‌ خیر دارد . آنها که می‌گفتند " دو گونه

[١] اغلب این فلسفه‌ها ریشه‌ای در فلسفه هگل دارد . هم مارکسیسم و هم‌ اگزیستانسیالیسم ریشه‌های اساسی‌شان در فلسفه هگل است و به حق گفته‌اند که‌ هگل چهره فلسفه اروپا را تغییر داد . [٢] " خیر " یعنی خواسته‌ای که از عمق ذات انسان سرچشمه می‌گیرد .