برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٣ - اسباب بخشودگى گناهان

در قسمت دوم آيه، اشاره به دستور مهم ديگرى شده و آن مسأله «عدالت در حكومت» است.

آيه مى‌گويد، خداوند نيز به شما فرمان داده كه: «به هنگامى كه ميان مردم داورى مى‌كنيد، از روى عدالت حكم كنيد» (وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ).

سپس براى تأكيد اين دو فرمان مهم مى‌گويد: «خداوند پند و اندرزهاى خوبى به شما مى‌دهد» (إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ).

باز تأكيد مى‌كند و مى‌گويد: «در هر حال خدا (مراقب اعمال شماست) هم سخنان شما را مى‌شنود و هم كارهاى شما را مى‌بيند» (إِنَّ اللَّهَ كانَ سَمِيعاً بَصِيراً).

روشن است «امانت» معنى وسيعى دارد و هر گونه سرمايه مادى و معنوى را شامل مى‌شود و هر مسلمانى طبق صريح اين آيه وظيفه دارد كه در هيچ امانتى نسبت به هيچ كس خيانت نكند، خواه صاحب امانت، مسلمان باشد يا غير مسلمان، و اين در واقع يكى از مواد «اعلاميه حقوق بشر در اسلام» است.

حتى دانشمندان در جامعه، امانت‌دارانى هستند كه موظفند حقايق را كتمان نكنند، فرزندان انسان نيز امانتهاى الهى هستند كه نبايد در تعليم و تربيت آنان كوتاهى شود، و از آن بالاتر وجود و هستى خود انسان و تمام نيروهايى كه خدا به او داده امانت پروردگارند كه انسان موظف است در حفظ آنها بكوشد.

در روايتى از امام صادق عليه السّلام در باره اهميت «امانت» مى‌خوانيم كه به يكى از دوستان خود فرمود: «اگر قاتل على عليه السّلام امانتى پيش من مى‌گذاشت و يا از من نصيحتى مى‌خواست و يا با من مشورتى مى‌كرد و من آمادگى خود را براى اين امور اعلام مى‌داشتم، قطعا حق امانت را ادا مى‌نمودم».

(آيه ٥٩)- اين آيه و چند آيه بعد، در باره يكى از مهمترين مسائل اسلامى، يعنى مسأله رهبرى بحث مى‌كند و مراجع واقعى مسلمين را در مسائل مختلف دينى و اجتماعى مشخص مى‌سازد.

نخست به مردم با ايمان دستور مى‌دهد، مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان‌