آفرينش نگه مى‌دارد، آنها تنها در برابر خدا سر تعظيم خم مى‌كنند، چنين انسانى احساس مى‌كند از تمام مخلوقات ديگر فراتر رفته، و ارزش آن را پيدا كرده كه با خدا سخن بگويد، و اين بزرگترين عامل تربيت او است.

٣- ارتباط با انسانها: آنها علاوه بر ارتباط دائم با پروردگار رابطه نزديك و مستمرى با خلق خدا دارند، و به همين دليل سومين ويژگى آنها را قرآن چنين بيان مى‌كند: «و از تمام مواهبى كه به آنها روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند» (وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ).

قابل توجه اينكه قرآن نمى‌گويد: من اموالهم ينفقون (از اموالشان انفاق مى‌كنند) بلكه مى‌گويد: «مِمَّا رَزَقْناهُمْ» (از آنچه به آنها روزى داده‌ايم) و به اين ترتيب مسأله «انفاق» را آنچنان تعميم مى‌دهد كه تمام مواهب مادى و معنوى را در بر مى‌گيرد.

بنابراين مردم پرهيزگار آنها هستند كه نه تنها از اموال خود، بلكه از علم و عقل و دانش و نيروهاى جسمانى و مقام و موقعيت اجتماعى خود، و خلاصه از تمام سرمايه‌هاى خويش به آنها كه نياز دارند مى‌بخشند، بى‌آنكه انتظار پاداشى داشته باشند.

(آيه ٤)- ويژگى چهارم پرهيزكاران ايمان به تمام پيامبران و برنامه‌هاى الهى است، قرآن مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پيش از تو نازل گرديده ايمان دارند» (وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ).

ويژگى پنجم: ايمان به رستاخيز، صفتى است كه در اين سلسله از صفات براى پرهيزكاران بيان شده است «آنها به آخرت قطعا ايمان دارند» (وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ). آنها يقين دارند كه انسان عبث و بى‌هدف آفريده نشده، آفرينش براى او خط سيرى تعيين كرده است كه با مرگ هرگز پايان نمى‌گيرد، او اعتراف دارد كه عدالت مطلق پروردگار در انتظار همگان است و چنان نيست كه اعمال ما در اين جهان، بى‌حساب و پاداش باشد. اين اعتقاد به او آرامش مى‌بخشد، از فشارهائى كه در طريق انجام مسئوليتها بر او وارد مى‌شود نه تنها رنج نمى‌برد بلكه از آن استقبال‌