(آيه ٨٢)- در اين آيه قرآن مجيد پيمان شكنان را مورد مذمت و تهديد قرار مى‌دهد و مى‌گويد: «پس هر كس (بعد از اين همه پيمانهاى مؤكد و ميثاقهاى محكم) سرپيچى كند و روى گرداند (و به پيامبرى همچون پيامبر اسلام كه بشارات ظهورش همراه نشانه‌هاى او در كتب پيشين آمده ايمان نياورد) فاسق و خارج از اطاعت فرمان خداست» (فَمَنْ تَوَلَّى بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ).

و مى‌دانيم كه خداوند اين گونه فاسقان لجوج و متعصب را هدايت نمى‌كند- همان گونه كه در آيه ٨٠ سوره توبه آمده است- و كسى كه مشمول هدايت الهى نشد سرنوشتش دوزخ و عذاب شديد الهى است.

(آيه ٨٣)- برترين آيين الهى! در اينجا بحث در باره اسلام آغاز مى‌شود و توجه اهل كتاب و پيروان اديان گذشته را به آن جلب مى‌كند.

نخست مى‌فرمايد: «آيا آنها غير از آيين خدا را مى‌طلبند»؟ آيين او همين اسلام است‌ (أَ فَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ).

سپس مى‌افزايد: «تمام كسانى كه در آسمانها و زمينند چه از روى اختيار يا اجبار اسلام آورده‌اند (و در برابر فرمان او تسليمند) و همه به سوى او بازگردانده مى‌شوند» بنابراين، اسلام آيين همه جهان هستى و عالم آفرينش است‌ (وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ).

در اينجا قرآن مجيد «اسلام» را به معنى وسيعى تفسير كرده و مى‌گويد: تمام كسانى كه در آسمان و زمينند و تمام موجوداتى كه در آنها وجود دارند مسلمانند.

يعنى در برابر فرمان او تسليمند زيرا، روح اسلام همان تسليم در برابر حق است منتهى گروهى از روى اختيار (طوعا) در برابر «قوانين تشريعى» او تسليمند و گروهى بى‌اختيار (كرها) در برابر «قوانين تكوينى» او.

(آيه ٨٤)- در اين آيه خداوند به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله (و همه پيروان او) دستور مى‌دهد كه نسبت به همه تعليمات انبياء و پيامبران پيشين، علاوه بر آنچه بر پيغمبر اسلام نازل شده ايمان داشته باشند مى‌فرمايد: «بگو: ايمان به خدا آورديم و به آنچه بر ما و بر ابراهيم و بر اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط (پيامبران تيره‌هاى‌