برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٢ - سوره آل عمران

وصف از اوصاف اين فرزند پاكيزه را بيان داشت.

(آيه ٤٠)- زكريا از شنيدن اين بشارت، غرق شادى و سرور شد و در عين حال نتوانست شگفتى خود را از چنين موضوعى پنهان كند، «عرض كرد پروردگارا! چگونه ممكن است فرزندى براى من باشد در حالى كه پيرى به من رسيده و همسرم ناز است» (قالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ).

در اينجا خداوند به او پاسخ داد و «فرمود: اين گونه خداوند هر كارى را كه بخواهد انجام مى‌هد» (قالَ كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ).

و با اين پاسخ كوتاه كه تكيه بر نفوذ اراده و مشيت الهى داشت، زكريا قانع شد.

(آيه ٤١)- در اينجا زكريا تقاضاى نشانه‌اى بر اين بشارت مى‌كند، تا قلبش مالامال از اطمينان شود همان گونه كه ابراهيم خليل تقاضاى مشاهده صحنه معاد براى آرامش هر چه بيشتر قلب مى‌نمود زكريا عرضه داشت: «پروردگارا! نشانه‌اى براى من قرار ده» (قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً).

در پاسخ خداوند به او «گفت: نشانه تو آن است كه سه روز با مردم جز به اشاره و رمز سخن نخواهى گفت» و زبان تو بدون هيچ عيب و علت براى گفتگوى با مردم از كار مى‌افتد (قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً).

«ولى پروردگار خود را (به شكرانه اين نعمت) بسيار ياد كن و هنگام شب و صبحگاهان او را تسبيح گوى» (وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ).

به اين ترتيب خداوند درخواست زكريا را پذيرفت و سه شبانه‌روز زبان او بدون هيچ عامل طبيعى از سخن گفتن با مردم باز ماند در حالى كه به ذكر خدا مترنم بود، اين وضع عجيب نشانه‌اى از قدرت پروردگار بر همه چيز بود، خدايى كه مى‌تواند زبان بسته را به هنگام ذكرش بگشايد، قادر است از رحم عقيم و بسته، فرزندى با ايمان كه مظهر ياد پروردگار باشد به وجود آورد.

(آيه ٤٢)- قرآن بار ديگر به داستان مريم باز مى‌گردد، و از دوران شكوفايى او سخن مى‌گويد و مقامات والاى او را برمى‌شمرد.

نخست از گفتگوى فرشتگان با مريم، بحث مى‌كند، مى‌فرمايد: به ياد آور