«ما هيچ فرقى ميان آنها نمى‌گذاريم و در برابر فرمان حق تسليم هستيم» (لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ). هدف همه آنها يك چيز بيشتر نبود و آن هدايت بشر در پرتو توحيد خالص و حق و عدالت، هر چند هر يك از آنها در مقطعهاى خاص زمانى خود وظايف و ويژگيهايى داشتند.

(آيه ١٣٧)- سپس اضافه مى‌كند: «اگر آنها به همين امور كه شما ايمان آورده‌ايد ايمان بياورند هدايت يافته‌اند» (فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا).

«و اگر سرپيچى كنند از حق جدا شده‌اند» (وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ).

و در پايان آيه به مسلمانان دلگرمى مى‌دهد كه از توطئه‌هاى دشمنان نهراسند مى‌گويد: «خداوند دفع شر آنها را از شما مى‌كند و او شنونده و دانا است» سخنانشان را مى‌شنود و از توطئه‌هاشان آگاه است‌ (فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ).

(آيه ١٣٨)- رنگهاى غير خدايى را بشوييد! به دنبال دعوتى كه در آيات سابق از عموم پيروان اديان، دائر به تبعيت از برنامه‌هاى همه انبياء شده بود، در اين آيه، به همه آنها فرمان مى‌دهد كه «تنها رنگ خدايى را بپذيريد» كه همان رنگ ايمان و توحيد خالص است‌ (صِبْغَةَ اللَّهِ).

و به اين ترتيب قرآن فرمان مى‌دهد همه رنگهاى نژادى و قبيلگى و ساير رنگهاى تفرقه‌انداز را از ميان بردارند و همگى به رنگ الهى درآيند.

سپس اضافه مى‌كند: «چه رنگى از رنگ خدايى بهتر است؟ و ما منحصرا او را پرستش مى‌كنيم» (وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَ نَحْنُ لَهُ عابِدُونَ).

(آيه ١٣٩)- و از آنجا كه يهود و غير آنها گاه با مسلمانان به محاجه و گفتگو بر مى‌خاستند و مى‌گفتند: تمام پيامبران از ميان جمعيت ما برخاسته، و دين ما قديمى‌ترين اديان و كتاب ما كهنترين كتب آسمانى است، اگر محمد نيز پيامبر بود بايد از ميان ما مبعوث شده باشد! قرآن خط بطلان به روى همه اين پندارها كشيده، نخست به پيامبر مى‌گويد:

«به آنها بگو: آيا در باره خداوند با ما گفتگو مى‌كنيد؟ در حالى كه او پروردگار ما