باشد، و يا فرشته‌اى همراه او باشد، و هيچ گونه عوارض بشرى از خوردن غذا و راه رفتن در كوچه و بازار در او ديده نشود، مى‌گويد: «و من هرگز ادعا نمى‌كنم فرشته‌ام» (وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ).

بلكه «من تنها از دستورات و تعليماتى پيروى مى‌كنم كه از طريق وحى از ناحيه پروردگار به من مى‌رسد» (إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَّ).

و در پايان آيه به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستور داده مى‌شود كه: «بگو: آيا افراد نابينا و بينا همانندند؟ و آنها كه چشم و انديشه و عقلشان بسته است با كسانى كه حقايق را به خوبى مى‌بينند و درك مى‌كنند برابرند؟ آيا فكر نمى‌كنيد» (قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ).

(آيه ٥١)- در پايان آيه قبل فرمود كه نابينا و بينا يكسان نيستند، و به دنبال آن در اين آيه به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستور مى‌دهد «به وسيله قرآن كسانى را انذار و بيدار كن كه از روز رستاخيز بيم دارند» (وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ).

يعنى كسانى كه تا اين اندازه چشم قلب آنها گشوده است كه احتمال مى‌دهند حساب و كتابى در كار باشد، در پرتو اين احتمال، و ترس از مسؤوليت، آمادگى براى پذيرش حق يافته‌اند.

سپس مى‌گويد: اين گونه افراد بيدار دل از آن روز مى‌ترسند كه «جز خدا پناهگاه و شفاعت كننده‌اى وجود ندارد» (لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ).

آرى! اين گونه افراد را انذار كن و دعوت به سوى حق بنما «زيرا اميد تقوا و پرهيزكارى در باره آنها هست» (لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ).

(آيه ٥٢)

شأن نزول:

در مورد نزول اين آيه و آيه بعد نقل شده: جمعى از قريش از كنار مجلس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گذشتند در حالى كه «صهيب» و «عمّار»، «بلال» و «خباب» و امثال آنها از مسلمانان كم‌بضاعت و كارگر، در خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بودند.

آنها از مشاهده اين صحنه تعجب كردند.

گفتند: اى محمد! آيا به همين افراد از جمعيت قناعت كرده‌اى؟ اينها هستند كه خداوند از ميان ما انتخاب كرده! ما پيرو اينها بوده باشيم؟ هر چه زودتر