«وسيله» در آيه فوق معنى بسيار وسيعى دارد و هر كار و هر چيزى را كه باعث نزديك شدن به پيشگاه مقدس پروردگار مى‌شود شامل مى‌گردد كه مهمترين آنها را على عليه السّلام در «نهج البلاغه» اين چنين برمى‌شمرد:

«بهترين چيزى كه به وسيله آن مى‌توان به خدا نزديك شد ايمان به خدا و پيامبر او و جهاد در راه خداست كه قلّه كوهسار اسلام است، و همچنين جمله اخلاص (لا اله الّا اللّه) كه همان فطرت توحيد است، و بر پاداشتن نماز كه آيين اسلام است، و زكوة كه فريضه واجبه است، و روزه ماه رمضان كه سپرى است در برابر گناه و كيفرهاى الهى، و حج و عمره كه فقر و پريشانى را دور مى‌كنند و گناهان را مى‌شويد، و صله رحم كه ثروت را زياد و عمر را طولانى مى‌كند، انفاقهاى پنهانى كه جبران گناهان مى‌نمايد و انفاق آشكار كه مرگهاى ناگوار و بد را دور مى‌سازد و كارهاى نيك كه انسان را از سقوط نجات مى‌دهد».

و نيز شفاعت پيامبران و امامان و بندگان صالح خدا كه طبق صريح قرآن باعث تقرب به پروردگار مى‌گردد، در مفهوم وسيع توسل داخل است.

لازم به تذكر است كه هرگز منظور از «توسل» اين نيست چيزى را از شخص پيامبر يا امام مستقلا تقاضا كنند، بلكه منظور اين است با اعمال صالح يا پيروى از پيامبر و امام، يا شفاعت آنان و يا سوگند دادن خداوند به مقام و مكتب آنها (كه خود يك نوع احترام و اهتمام به موقعيت آنها و يك نوع عبادت است) از خداوند چيزى را بخواهند و اين معنى، نه بوى شرك مى‌دهد و نه بر خلاف آيات ديگر قرآن است و نه از عموم آيه فوق بيرون مى‌باشد- دقت كنيد.

(آيه ٣٦)- در تعقيب آيه قبل كه به مؤمنان دستور تقوا و جهاد و تهيه وسيله مى‌داد، در اين آيه به عنوان بيان علت دستور سابق به سرنوشت افراد بى‌ايمان و آلوده اشاره كرده، مى‌فرمايد: «افرادى كه كافر شدند اگر تمام آنچه روى زمين است و همانند آن را داشته باشند تا براى نجات از مجازات روز قيامت بدهند از آنها پذيرفته نخواهد شد و عذاب دردناكى خواهند داشت» (إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لِيَفْتَدُوا بِهِ مِنْ عَذابِ يَوْمِ الْقِيامَةِ ما تُقُبِّلَ‌