و اين اشاره به يكى از اعمال زشت جاهلى است كه در ميان بت‌پرستان رايج بود كه گوش بعضى از چهار پايان را مى‌شكافتند و يا به كلى قطع مى‌كردند و سوار شدن بر آن را ممنوع مى‌دانستند و هيچ گونه از آن استفاده نمى‌نمودند.

٥- «آنها را وادار مى‌سازم كه آفرينش پاك خدايى را تغيير دهند» (وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ). و اين ضرر غير قابل جبرانى است كه شيطان بر پايه سعادت انسان مى‌زند.

اين جمله اشاره به آن است كه خداوند در نهاد اولى انسان توحيد و يكتاپرستى و هر گونه صفت و خوى پسنديده‌اى را قرار داده است ولى وسوسه‌هاى شيطانى و هوى و هوسها انسان را از اين مسير صحيح منحرف مى‌سازد و به بيراهه‌ها مى‌كشاند.

و در پايان يك اصل كلى را بيان كرده، مى‌فرمايد: «هر كس شيطان را به جاى خداوند به عنوان ولىّ و سرپرست خود انتخاب كند زيان آشكارى كرده» (وَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبِيناً).

(آيه ١٢٠)- در اين آيه چند نكته كه به منزله دليل براى مطلب سابق است بيان شده: «شيطان پيوسته به آنها وعده‌هاى دروغين مى‌دهد، و به آرزوهاى دورو دراز سرگرم مى‌كند ولى جز فريب و خدعه، كارى براى آنها انجام نمى‌دهد» (يَعِدُهُمْ وَ يُمَنِّيهِمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلَّا غُرُوراً).

(آيه ١٢١)- در اين آيه، سرنوشت نهايى پيروان شيطان چنين بيان شده:

«آنها جايگاهشان دوزخ است و هيچ راه فرارى از آن ندارند» (أُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ لا يَجِدُونَ عَنْها مَحِيصاً).

(آيه ١٢٢)- در آيات گذشته چنين خوانديم: كسانى كه شيطان را ولىّ خود انتخاب كنند، در زيان آشكارى هستند، شيطان به آنها وعده دروغين مى‌دهد و با آرزوها سرگرم مى‌سازد، و وعده شيطان جز فريب و مكر نيست، در برابر آنها در اين آيه سر انجام كار افراد با ايمان را بيان كرده، مى‌فرمايد: «و آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند به زودى در باغهايى از بهشت وارد مى‌شوند كه نهرها از