برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٦ - سوره آل عمران

(قُلْ إِنَّ الْهُدى‌ هُدَى اللَّهِ).

بار ديگر به ادامه سخنان يهود باز مى‌گردد، و مى‌فرمايد: آنها گفتند «هرگز باور نكنيد به كسى همانند شما (كتاب آسمانى) داده شود، (بلكه نبوت مخصوص شماست) و همچنين تصور نكنيد آنها مى‌توانند در پيشگاه پروردگارتان با شما بحث و گفتگو كنند» (أَنْ يُؤْتى‌ أَحَدٌ مِثْلَ ما أُوتِيتُمْ أَوْ يُحاجُّوكُمْ عِنْدَ رَبِّكُمْ).

به اين ترتيب روشن مى‌شود كه آنها گرفتار خود برتربينى عجيبى بودند؛ خود را بهترين نژادهاى جهان مى‌پنداشتند و هميشه در اين فكر بودند كه براى خود مزيّتى بر ديگران قائل شوند.

در پايان آيه خداوند جواب محكمى به آنها مى‌دهد و با بى‌اعتنايى به آنها روى سخن را به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كرده مى‌فرمايد: «بگو: فضل و موهبت به دست خداست و به هر كس بخواهد و شايسته ببيند مى‌دهد و خداوند واسع (داراى مواهب گسترده) و آگاه (از موارد شايسته) مى‌باشد» (قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ).

يعنى بگو مواهب الهى اعم از مقام والاى نبوت و همچنين موهبت عقل و منطق و افتخارات ديگر همه از ناحيه اوست، و به شايستگان مى‌بخشد.

(آيه ٧٤)- در اين آيه براى تأكيد بيشتر مى‌افزايد: «خدا هر كس را بخواهد (و شايسته بداند) ويژه رحمت خود مى‌كند و خداوند داراى فضل عظيم است» و هيچ كس نمى‌تواند مواهب او را محدود سازد (يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ).

بنابراين، اگر فضل و موهبت الهى شامل بعضى مى‌شود نه بعضى ديگر، به خاطر محدود بودن آن نيست بلكه به خاطر تفاوت شايستگيهاست.

توطئه‌هاى كهن!

آيات فوق كه از آيات اعجاز آميز قرآن بوده و پرده از روى اسرار يهود و دشمنان اسلام برمى‌داشت امروز هم به مسلمانان در برابر اين جريان هشدار مى‌دهد، زيرا در عصر ما نيز وسايل تبليغاتى دشمن كه از مجهزترين وسايل تبليغاتى جهان است در اين جهت به كار گرفته شده كه عقايد اسلامى را در افكار