پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢١ - ٥/ ٦ سخنى جامع درباره ويژگى هاى ايشان

٢٠٩. امام صادق عليه السلام: پيامبر خدااز آن هنگام كه خداوند عز و جل او را به پيامبرى برانگيخت، تا آن هنگام كه او را به سوى خود برگرفت، براى فروتنى در پيشگاه الهى، هرگز لميده چيزى نخورد و در هيچ مجلسى، دو زانوى خود را در برابر همنشينش نشان نداد و هيچ گاه، با مردى دست نداد كه دستش را از دست او بكشد تا آن‌كه آن مرد، دست خود را [عقب‌] كشد و هرگز كار كسى را با بدى، جبران نكرد. خداوند تبارك و تعالى به او فرموده است: « [سخن‌] بدِ آنان را به هرچه نيكوتر است، پاسخ گوى» و او نيز چنين كرد و هرگز گدايى را پس نزد. اگر چيزى نزدش بود، مى‌بخشيد و گرنه، مى‌فرمود: «خدا بدو بدهد!».

پيامبر صلى الله عليه و آله هرگز به حساب خداوند عز و جل چيزى را نبخشيد، مگر آن‌كه خداوند، آن را اجازه داد و اگر بهشت را هم [به حساب خدا به كسى مى‌بخشيد]، خداوند عز و جل آن را اجازه مى‌داد.

٢١٠. السنن الكبرى‌ به نقل از خارجة بن زيد: گروهى بر پدرم زيد بن ثابت وارد شدند

و گفتند: براى ما، درباره بخشى از اخلاق پيامبر صلى الله عليه و آله سخن بگو.

او گفت: من همسايه او بودم. هرگاه وحى نازل مى‌شد، دنبال من مى‌فرستاد و من نزد او مى‌آمدم و وحى را مى‌نگاشتم. هرگاه ياد دنيا در ميان بود، او هم با ما ياد دنيا مى‌كرد و هرگاه ياد آخرت در ميان بود، او هم با ما ياد آخرت مى‌كرد و هرگاه از خوراك، سخن به ميان مى‌آورديم، او هم با ما سخن از آن به ميان مى‌آورد. آيا مى‌خواهيد همه آنها را برايتان بگويم؟