پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣ - پژوهشى درباره گواهى دادنِ دانش، بر پيامبرى محمّد

پژوهشى درباره گواهى دادنِ دانش، بر پيامبرى محمّد

آيات و روايات بيان شده، بر اين مطلب دلالت دارند كه نبوّت پيامبر اسلام، يك پديده علمى است كه با معيارهاى عقلى همخوانى دارد و رابطه ميان علم و ايمان، اساساً پيوندى ناگسستنى است. درباره مفهوم همبستگى ميان علم و ايمان، لازم است به نكات زير توجّه شود:

١. علم از ديدگاه كتاب و سنّت، به معناى بصيرت و بينش علمى است.

٢. بصيرتِ علمى، عبارت از احساس و نور و بينشى است كه كليه دانش‌ها و دريافت‌هاى انسانى را رهبرى مى‌كند؛ يعنى علم و معرفت را در راه تكامل فرد و جامعه انسانى قرار مى‌دهد. به ديگر سخن، بصيرتِ علمى، همان جوهره و روحِ دانش است.

٣. اسلام براى تمام شاخه‌هاى معرفت، احترام و ارزش قائل است، به شرط آن كه با بصيرتِ علمى تو أم باشند و هدفِ رشد و تكامل انسانيّت را دنبال كنند.

٤. دانشِ تهى از بصيرتِ علمى، به انحطاط و سقوط انسان مى‌انجامد؛ خواه علم توحيد و خداشناسى باشد و خواه ساير علوم. حتى مى‌توان گفت كه علم بدون بصيرتِ علمى، علم نيست؛ چرا كه مزيّت و شناسه علم را كه همان رشد و تكامل انسان باشد، از دست مى‌دهد.

٥. علم، به طور كلّى، وقتى با بصيرتِ علمى همراه باشد، همان علم توحيد و خداشناسى است. از همين رو، قرآن كريم معتقد است كه علم، عموماً ترس و خشيت‌از خدا را در پى دارد: