پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - حديث

٩٣. امام على عليه السلام‌ در توصيف پيامبران: آنان را در برترين امانتگاه به وديعه نهاد و در بهترين قرارگاه جايشان داد ... تا آن كه كرامت خداوند سبحانه و تعالى به محمّد صلى الله عليه و آله رسيد. پس او را از برترين رويشگاه و از ارجمندترين كِشتگاه، بيرون آورد؛ از شجره‌اى كه پيامبرانِ خود را از آن آشكار نمود و امناى خويش را از آن برگزيد. خانواده‌اش، بهترين خانواده و دودمانش، بهترين دودمان و شجره‌اش، بهترين شجره است. اين شجره در حرم [الهى‌] روييد و در [كشتزار] كَرَم و بزرگوارى باليد. شاخه‌هايش بلند است و ميوه‌هايش دستْ‌نيافتنى.

٩٤. امام على عليه السلام: دودمان او (پيامبر صلى الله عليه و آله)، بهترين دودمان است و شجره‌اش، بهترين شجره؛ [شجره‌اى كه‌] شاخه‌هايش راست است و ميوه‌هايش آويخته. زادگاهش مكّه است و هجرتش به طَيْبه بود. در آن جا آوازه‌اش بلند شد و صداى [دعوت‌] او به همه جا كشيده شد.

٩٥. امام على عليه السلام: گواهى مى‌دهم كه محمّد، بنده و فرستاده خدا و مهترِ بندگانِ اوست. خداوند، آن گاه كه خَلق را به دو گروه تقسيم كرد، او را در بهترين گروه آن قرار داد.

ب يتيم بودن‌

قرآن‌

«مگر نه اين كه تو را يتيم يافت، پس پناه داد؟».

حديث‌

٩٦. امام باقر يا امام صادق عليهما السلام‌ درباره آيه «آيا تو را يتيم نيافت و پناه داد؟»: «يتيم»، به معناى كسى است كه مانند ندارد. به همين دليل، دُردانه را «يتيمه» مى‌گويند؛ چون نظير ندارد.

٩٧. امام باقر و امام صادق عليهما السلام‌ درباره آيه «آيا تو را يتيم نيافت و پناه داد؟»: يعنى مردم را

به سوى تو كشاند (آنان را متوجّه ارزش تو كرد).