پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٥ - قرآن
١٩. كشف اليقين به نقل از عبّاد بن عبد اللّه اسدى: شنيدم كه امير مؤمنان بر منبر مىفرمود: «هيچ مردى از قريش نيست، مگر اين كه يك يا دو آيه درباره او نازل شده است».
مردى (ابن كوّاء) كه پايين پاى منبر نشسته بود، گفت: درباره خود تو، چه نازل شده است؟
امام عليه السلام خشمگين شد و فرمود: «بدان كه اگر در حضور مردم از من نمىپرسيدى، جوابت را نمىدادم. واى برتو! آيا سوره هود را مىخوانى [كه مىفرمايد:] «آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است ...»؟ پيامبر خدا" داراى بيّنه" است و من" شاهد خودى" او هستم.[١]
٢٠. امام باقر عليه السلام: آن كسى كه از جانب پروردگارش بيّنه دارد، پيامبر خداست و آن كسى كه پيرو او و شاهدى از [خاندان] ايشان است، امير مؤمنان است و سپس يكايك اوصياى او.
٢١. بحار الأنوار به نقل از عبد اللّه بن عطاء: من با امام باقر عليه السلام در مسجد النبى نشسته بودم كه ديدم پسر عبد اللّه بن سلّام، در گوشهاى نشسته است. به امام باقر عليه السلام عرض كردم: مىگويند كه پدر اين مرد، همان كسى است كه علم كتاب نزد اوست.
امام فرمود: «نه؛ بلكه آن كس، امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام است كه اين آيه درباره او نازل شده است: «آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان] او، پيرو آن است ...». پيامبر صلى الله عليه و آله از جانب پروردگارش بيّنهاى داشت و امير مؤمنان على بن ابى طالب، شاهدى از جانب او بود».
١/ ٤ اطلاع علماى بنى اسرائيل و ايمان آوردن شمارى از دانايان اهل كتاب
قرآن
«و [وصفِ] آن در كتابهاى پيشينيان آمده است. آيا براى آنان، اين خود دليلى روشن نيست كه علماى بنىاسرائيل، از آن اطّلاع دارند؟».
[١] مجلسى رحمهالله در ذيل اين حديث، مىگويد: ابن بطريق در المستدرك گفته است: حافظ ابونعيم، به سند خود از عبّاد و نيز ابو مريم و همچنين صبّاح بن يحيى و عبد اللّه بن عبد القدّوس از اعمش و او از منهال بن عمر، نظير اين روايت را نقل كردهاند.