پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٣ - ١/ ٤ اطّلاع علماى بنى اسرائيل
مىبافد]؟».
طبق رواياتى كه در منابع معتبر فريقين (شيعه و اهل سنّت) آمده، مقصود از (شاهِدٌ) و «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ»، امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام است.[١] آرى، كسى كه با ويژگىهاى علمى،[٢] اخلاقى[٣] و عملىِ[٤] آن امام آشنا باشد، مىداند كه او به گزاف سخن نمىگويد و چيزى جز حق، بر زبان جارى نمىسازد. از اين رو، گواهى امام على عليه السلام در كنار گواهى خداوند متعال، سند روشن نبوّت پيامبر خاتم است و پيروى شخصيت برجستهاى مانند على بن ابى طالب عليه السلام از پيامبر خدا، براى اثبات صداقت و رسالت او كافى است.
گفتنى است كه امير مؤمنان پس از پيامبر خدا، عالمترينِ امّت به كتاب خدا و از بزرگترين مصاديق گواهان رسالت است. بنا بر اين، تطبيق آيه ياد شده به ايشان، با انطباق آن با ساير اهل بيت پيامبر خدا، منافاتى ندارد؛ بلكه هر كس حقيقتا با قرآن آشنا باشد، شاهد صداقت و رسالت آورنده آن است.
١/ ٤. اطّلاع علماى بنى اسرائيل
چهارمين برهان قرآن، براى اثبات رسالت حضرت ختمى مرتبت، آگاهى علماى بنى اسرائيل از پيشگويى نزول قرآن بر ايشان است:
«وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ* أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ؛[٥]
و [وصفِ] آن در كتابهاى پيشينيان آمده است. آيا براى آنان، اين خود، دليلى روشن نيست كه علماى بنىاسرائيل از آن اطّلاع دارند؟».
[١] ر. ك: ص ٥١ و دانشنامه امير المؤمنين: بخش نهم/ فصل يكم: على از زبان قرآن/ آن كه دانش كتاب، نزد اوست.
[٢] ر. ك: دانشنامه امير المؤمنين: بخش يازدهم/ دانشهاى امام على عليه السلام.
[٣] ر. ك: دانشنامه امير المؤمنين: بخش دهم/ ويژگىهاى امام على عليه السلام/ فصل دوم: ويژگىهاى اخلاقى.
[٤] همان، فصل سوم: ويژگىهاى عملى.
[٥] شعراء: آيه ١٩٦ و ١٩٧.