پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥ - حديث

٥/ ٥ ويژگى‌هاى عبادىِ ايشان‌

الف فراوانىِ عبادت‌

قرآن‌

«طه. قرآن را بر تو نازل نكرديم تا به رنج افتى».

حديث‌

١٩٣. امام على عليه السلام: از وقتى آيه «اى جامه به خويشتن فرو پيچيده! به پا خيز شب را مگر اندكى» بر پيامبر خدا نازل شد، ايشان تمام شب را به عبادت مى‌پرداخت، تا جايى كه پاهايش ورم كرد، به طورى كه [موقع نماز خواندن‌] يك پايش را بلند مى‌كرد و يكى را روى زمين مى‌گذاشت. پس جبرئيل عليه السلام بر آن حضرت فرود آمد و گفت: «طه»*؛ يعنى هر دو پايت را بر زمين بگذار، اى محمّد! «ما قرآن را بر تو نازل نكرديم كه به رنج افتى». نيز اين آيه را نازل كرد: «پس آنچه از قرآن ميسّر است، تلاوت كنيد».

١٩٤. امام باقر عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله در شب نوبتىِ عايشه، نزد او بود. او به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد: اى پيامبر خدا! چرا خودت را به رنج مى‌اندازى، حال آن كه خداوند، گناهان گذشته و آينده تو را آمرزيده است؟

فرمود: «اى عايشه! آيا بنده‌اى سپاس‌گزار نباشم؟!».