١٠٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: من، محمّد (ستوده شده در زمين) هستم. من، احمد (ستوده شده در آسمان) هستم. من، ماحى (از ميان برنده) هستم كه به واسطه من، كفرْ نابود مى‌شود. من، حاشر هستم كه مردم به دنبال من محشور [و جمع‌] مى‌شوند. من، «عاقب» هستم و عاقب، كسى است كه بعد از او پيامبرى نباشد.

١٠٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: من شبيه‌ترينِ مردم به آدم هستم، و ابراهيم در قيافه و اخلاق، شبيه‌ترينِ مردم به من بود. خداوند، از فراز عرش خود، ده نام بر من نهاد و اوصاف مرا بيان كرد و به زبان هر پيامبرى كه به سوى قومش فرستاد، بشارتِ آمدن مرا داد و نام مرا در تورات آورد و معرّفى كرد و نامم را در ميان پيروان تورات و انجيل پراكند و كتاب خود را به من آموخت و در آسمان خود، بلندمرتبه‌ام گردانيد و از اسماى خود، برايم نامى مشتق ساخت. مرا محمّد ناميد و او نامش محمود است و مرا در ميان بهترين نسل از امّتم مبعوث فرمود. در تورات نام مرا «احَيد»[١] گذاشت. پس به واسطه توحيد، بدن‌هاى امّت مرا بر آتش حرام گردانيد. در انجيل مرا «احمد» ناميد. پس من در آسمان، محمودم (ستوده‌ام) و امّت مرا ستايش‌كنندگان قرار داد. در زبور نام مرا «ماحى (محو كننده)» گذاشت؛ زيرا خداوند عز و جلبه وسيله من، بت‌پرستى را از روى زمين، محو كرد. در قرآن نام مرا «محمّد» ناميد. پس، من در ميان همه [اهل‌] قيامت، به هنگام داورى، ستوده هستم. هيچ كس غير از من، شفاعت نمى‌كند. در قيامت، مرا «حاشر» ناميد؛ چرا كه مردم در پيش پاى من، محشور مى‌شوند. مرا «مُوقِف» ناميد؛ زيرا مردم را در پيشگاه خداوند عز و جل متوقّف مى‌كنم. مرا «عاقب» ناميد؛ زيرا من پس از همه پيامبران، قرار دارم و پس از من، پيامبرى نخواهد آمد. مرا رسولِ رحمت و رسولِ توبه و رسولِ حماسه‌هاى جنگى و «مقتفى» قرار داد؛ زيرا در

قفاى همه پيامبران آمده‌ام. من مقيم و كامل و جامع هستم. پروردگارم بر من منّت نهاد و به من فرمود: «اى محمّد! درود خدا بر تو! من هر پيامبرى را با زبان امّتش به سوى آنها فرستادم؛ امّا تو را به سوى همه خلق خود، از سفيد و سياه، فرستادم و در وحشت، چنان يارى‌ات كردم كه هيچ كس را بِدان يارى نكردم. غنيمت را براى تو حلال شمردم، در صورتى كه پيش از تو براى هيچ كس، حلال نبوده است. به تو و امّت تو، گنجى از گنج‌هاى عرش خود عطا كردم: فاتحة الكتاب و آيات پايانى سوره بقره را. براى تو و امّت تو، همه زمين را سجده‌گاه و خاك آن را پاك و پاك كننده قرار دادم. به تو و امّت تو، تكبير (اللّه اكبر) عطا كردم و نام تو را قرين نام خود ساختم، به گونه‌اى كه هيچ فردى از امّت تو مرا ياد نمى‌كند، مگر اين كه در كنار نام من، از تو نيز نام مى‌برد. پس، خوشا به حال تو و امّت تو، اى محمّد!».

[١] علامه محمدباقر مجلسى، از شرح الشفا نقل مى‌كند كه پيامبر خدا فرمود:« احيد( بازدارنده) ناميده شدم، بدان جهت كه امّتم را از آتش دوزخ، باز مى‌دارم و آنها را به كنار مى‌كشم»( بحار الأنوار: ج ١٦ ص ٩٣).