ابو سعيد، سهل بن زياد الآدمى از راويان پر حديث و مورد اختلاف رجاليون است. اكثر رجاليون وى را تضعيف مى كنند. وى متهمّ به غلوّ، دروغگويى، فاسد الرواية و المذهب، راوى مراسيل، معتمد بر مجاهيل و احمق شده است. احمد بن محمد بن عيسى اشعرى وى را از قم اخراج كرده است؛ [١] با اين حال، بعضى از رجاليون با اسناد به توثيق نجاشى در رجال خود، [٢] روايت وى را قابل اعتماد مى شمارند و در شأن وى مى گويند: والأمر فى السهل سهلٌ. مرحوم مجلسى به روايت هاى سهل بن زياد اعتماد دارد و از آن جايى كه سهل از راويان پرحديث است، تعداد زيادى از روايت ها بدين وسيله در قلمرو روايات معتبر قرار مى گيرند.

٣. معلى بن محمد

ابوالحسن معلى بن محمد البصرى نيز از راويان پر حديث و مورد اختلاف در نزد رجاليون است. نجاشى و علّامه در خلاصة الأقوال وى را مضطرب الحديث والمذهب مى دانند و ابن غضائرى وى را با اين تعبير «نعرف حديثه وننكره يروى عن الضعفاء ويجوزان يخرج شاهدا» [٣] توصيف مى كند. مرحوم مجلسى احاديث معلى بن محمد را معتبر مى شمارد.

٤. مفضل بن عمر

مفضل از راويانى است كه درباره اش اختلاف نظر ژرفى وجود دارد. پاره اى وى را از بزرگان شمرده و گروهى او را از فاسد مذهبان دانسته اند. شيخ مفيد در ارشاد وى را از شيوخ اصحاب امام صادق عليه السلام و از خاصّان و معتمدان و از جمله فقهاى صالح مورد وثوق دانسته است [٤] . شيخ طوسى در كتاب الغيبة او را از جمله ممدوحان و از خاصّان

[١] خلاصة الأقوال فى معرفة الرجال، علّامه حلّى، نشر الفقاهه قم، ص ٣٥٦.[٢] رجال نجاشى.[٣] خلاصة الأقوال فى معرفة الرجال، مؤسسة المعارف الاسلاميّة، ص ٤٠٩.[٤] الارشاد، دارالمفيد، لبنان، ج ١٢، ص ٢١٦.