الف . ملّا صدرا حديث اول را به معناى ششم از معانى عقل دانسته است. [١] متن حديث: عن أبى جعفر عليه السلام قال: لمّا خلق اللّه العقل استَنْطَقَه ثم قال له: أقبِل فأقبَل ثم قال له: أدبر فأدبر، ثم قال: و عزتى و جلالى ما خلقت خلقا هو أحب إلىّ منك و لا أكملتك الا فيمن اُحب، أما انى إياك آمر و إياك أنهى و إياك اعاقب و إياك اُثيب؛ [٢] امام باقر عليه السلام فرمايد: چون خدا عقل را آفريد، از او باز پرسى كرده، به او گفت: پيش آى، پيش آمد، گفت: باز گرد، بازگشت، فرمود: به عزت و جلالم سوگند، مخلوقى كه از تو نزد من محبوب تر باشد نيافريدم و تو را تنها به كسانى كه دوستشان دارم به طور كامل دادم. همانا امر و نهى، كيفر و پاداشم متوجه توست. ايشان در شرح حديث مى فرمايد: إن هذا العقل، أوّل المخلوقات و أقرب المجعولات الى الحقّ الأوّل و أعظمها و أتمّها و ثانى الموجودات فى الموجوديّة؛ [٣] اين عقل، نخستين آفريده و نزديك ترين مخلوق به خداوند و بزرگ ترين و كامل ترين آنها و دومين موجود است. ب . ملّا صدرا حديث چهاردهم را نيز به معناى ششم از معانى عقل دانسته است. [٤] حضرت صادق عليه السلام در اين حديث مى فرمايد: خداى عزوجل عقل را از نور خويش و از طرف راست عرش آفريد و آن، مخلوق اول از روحانيين است؛ پس به او فرمود: پس رو، او پس رفت؛ سپس فرمود: پيش آى، پيش آمد... . [٥]

[١] همان، ج ١، ص ٢١٦ و ٢٢٧.[٢] اصول كافى، ج ١، ص ١٠، ح ١.[٣] شرح اُصول الكافى، صدرالدين الشيرازى، ج ١، ص ٢١٦.[٤] همان، ج ١، ص ٢٢٧.[٥] اصول كافى، ج ١، ص ٢٣.