١٧٢٦١.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : أكَلَ عليٌّ عليه السلام مِن تَمرٍ دَقَلٍ [٩] ثُمّ شَرِبَ علَيهِ الماءَ ، ثُمّ ضَرَبَ على بَطنِهِ ، و قالَ : مَن أدخَلَهُ بَطنُهُ النارَ فَأبعَدَهُ اللّه ُ ، ثُمّ تَمَثَّلَ : فَإنَّكَ مَهما تُعطِ بَطنَكَ سُؤلَهُ و فَرْجَكَ نالا مُنتَهى الذَّمِّ أجمَعا [١٠]

١٧٢٥٣.امام على عليه السلام : شاكرترين مردم، قانع ترين آنهاست و نا سپاس ترين آنان از نعمتها، آزمندترين آنها.

١٧٢٥٤.امام على عليه السلام : آدمى را مُلكِ قناعت و نعمتِ خوى نيك، بس است.

١٧٢٥٥.امام على عليه السلام : چه زيباست براى انسان كه به اندك بسازد و فراوان ببخشد.

١٧٢٥٦.امام على عليه السلام : هر كه نفْسش قانع باشد، او را در پاكى و خويشتندارى يارى رساند.

١٧٢٥٧.امام على عليه السلام : از بلند همّتى است، پايبندى به قناعت.

١٧٢٥٨.امام على عليه السلام : پايبندى به قناعت از عزّت نفْس است.

١٧٢٥٩.امام على عليه السلام : قناعت، شمشيرى است كه كُند نمى شود.

١٧٢٦٠.امام حسن عليه السلام : بدان كه مردانگى قناعت و خرسندى، بيشتر از مردانگى داد و دهش است.

١٧٢٦١.امام باقر عليه السلام : على عليه السلام مقدارى خرماى دَقَل [١١] تناول كرد و سپس روى آن آب نوشيد و بعد دستى بر شكم خود زد و فرمود: هر كه آتش وارد آن كند، خدا او را دور گرداند. آن گاه به اين بيت تمثّل جُست: تو هر گاه خواهش شكم و شرمگاهت را برآورى، منتهاى نكوهش و رسوايى را به بار آورند.

[١] بحار الأنوار : ٧٧/٤٢٢/٤٠.[٢] نهج البلاغة : الحكمة ٢٢٩.[٣] غرر الحكم : ٩٦٦٠.[٤] غرر الحكم : ٨٦٦٣.[٥] غرر الحكم : ٩٤٣٥.[٦] غرر الحكم : ٩٤٥٢.[٧] بحار الأنوار:٧١/٩٦/٦١.[٨] بحار الأنوار : ٧٨/١١١/٦.[٩] دقل ـ بفتح الدال و القاف ـ : أردأ التمر . (القاموس المحيط: ٣/٣٧٦).[١٠] كنز العمّال : ٨٧٤١.[١١] دَقَل: پست ترين نوع خرما (القاموس المحيط، ج ٣، ص ٣٧٦).