١٦٢٠٩.عنه عليه السلام ـ لِجابِرِ بنِ عَبدِ اللّه ِ الأَنصارِيِّ ـ: يا جابِرُ ، قِوامُ الدّينِ وَ الدُّنيا بِأَربَعَةٍ : عالِمٍ مُستَعمِلٍ عِلمَهُ ، و جاهِلٍ لا يَستَنكِفُ أن يَتَعَلَّمَ ، و جَوادٍ لا يَبخَلُ بِمَعروفِهِ ، و فَقيرٍ لا يَبيعُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ . . . و إذا بَخِلَ الغَنِيُّ بِمَعروفِهِ باعَ الفَقيرُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ . [٨]

١٦٢٠٢.امام على عليه السلام : بَسا فقر كه به توانگرى جاودان انجامد و بسا توانگرى كه فقرِ هميشگى بر جاى نهد .

١٦٢٠٣.امام على عليه السلام : چه بسا توانگر كه از او بى نيازى جُسته مى شود ؛ و چه بسا فقير كه به او نياز آورده مى شود .

١٦٢٠٤.امام على عليه السلام : فقر ناگوار زيباتر از توانگرى رسواگر است .

١٦٢٠٥.امام على عليه السلام : فقير خرسند از دام هاى ابليس مى رهد ؛ امّا توانگر در آن گرفتار مى شود .

١٦٢٠٦.امام على عليه السلام : صبر ورزيدنِ شكوهمندانه بر فقر ، زيباتر از توانگرىِ خوار گونه است .

١٦٢٠٧.امام على عليه السلام : پيشه ورىِ پاكدامنانه بهتر از توانگرىِ زشت كارانه است .

١٦٢٠٨.امام على عليه السلام : تنگدستىِ انسان بزرگوار نيكوتر از توانگرىِ فرد خسيس و فرومايه .

١٦٢٠٩.امام على عليه السلام ـ خطاب به جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: اى جابر! مايه استوارى دين و دنيا چهار است : عالمى كه به علم خويش عمل كند ؛ نادانى كه از آموختن سر باز نزند ؛ بخشنده اى كه در احسان بخل نورزد ؛ و فقيرى كه آخرتش را به دنيايش نفروشد . . . و هر گاه توانگر در احسان بخل ورزد ، فقير آخرتش را به دنيايش مى فروشد .

[١] غرر الحكم : ٥٣٢٧ و ٥٣٢٨ .[٢] غرر الحكم : ٦٩٢٥ و ٦٩٢٦ .[٣] غرر الحكم : ١٥٣٦ .[٤] غرر الحكم : ١٩٢٩ .[٥] غرر الحكم : ٢٠٢٢ .[٦] نهج البلاغة : الكتاب ٣١.[٧] غرر الحكم : ٦٥٨٦ .[٨] نهج البلاغة : الحكمة ٣٧٢.