١٧١٠٦.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إنَّ المؤمنَ إذا أذنَبَ كانَت نُكتَةٌ سَوداءُ في قَلبِهِ ، فإن تابَ و نَزَعَ و استَغفَرَ صُقِلَ قَلبُهُ، فإن زاد زَادَت ، فذلكَ الرانُ الذي ذَكَرَهُ اللّه ُ في كتابِهِ «كَلاَّ بَلْ رانَ على قُلوبِهِم ما كانُوا يَكسِبُونَ» . [٣]

١٧١٠٧.عنه صلى الله عليه و آله : إذا أذنَبَ العَبدُ نُكِتَت في قَلبِهِ نُكتَةٌ سَوداءُ ، فإذا تابَ صُقِلَ مِنها ، فإن عادَ زادَت حتّى تَعظُمَ في قَلبِهِ . [٤]

١٧١٠٨.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : قد قادَتكُم أزِمَّةُ الحَينِ ، و استَغلَقَت على قُلوبِكُم أقفالُ الرَّينِ . [٥]

١٧١٠٥.امام رضا عليه السلام ـ درباره همين آيه ـفرمود : يعنى از ديدن حقايق هستى، كور و عاجز است.

٣٣٤٤

پرده دل

قرآن:

«چنين نيست، بلكه آنچه كرده اند بر دلهايشان زنگار نهاده است زهى پندار، كه آنان در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند».

حديث :

١٧١٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن هر گاه گناه كند، نقطه اى سياه در دلش پديد آيد. اگر توبه كرد و دست از گناه كشيد و آمرزش خواست، دلش از آن لكه سياه پاك شود، اما اگر بر گناهش افزود، آن نقطه زياد شود. اين همان زنگارى است كه خداوند متعال در كتاب خود از آن ياد كرده و فرموده است: «نه چنين است، بلكه آنچه مرتكب مى شدند، زنگار بر دلهايشان بسته است».

١٧١٠٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده گناه كند، نقطه اى سياه در دلش پديدار مى شود. اگر توبه كرد، دلش از آن نقطه صاف مى شود و اگر گناه را تكرار كرد، آن لكّه افزوده مى شود تا آن كه در دل او به لكّه اى بزرگ تبديل مى گردد.

١٧١٠٨.امام على عليه السلام : مهارهاى هلاكت، شما را به پيش كشيده و قفلهاى چرك و زنگار، بر دلهاى شما بسته شده است.

[١] التوحيد : ٤٣٨/١ .[٢] المطفّفين : ١٤ ، ١٥.[٣] سنن ابن ماجة : ٢/١٤١٨/٤٢٤٤ .[٤] كنز العمّال : ١٠٢٨٨.[٥] غرر الحكم : ٦٦٨٩.