١٦٦١٧.عنه صلى الله عليه و آله : يقالُ لِصاحِبِ القرآنِ : اِقرَأ وَ ارقَ و رَتِّلْ كما كنتَ تُرَتِّلُ في دارِ الدنيا ، فإنّ مَنزِلَتَكَ عندَ آخِرِ آيَةٍ كُنتَ تَقرَؤها . [٣]

١٦٦١٨.عنه صلى الله عليه و آله : يقالُ لصاحِبِ القرآنِ إذا دَخَلَ الجَنّةَ : اِقرَأْ وَ اصعَدْ ، فَيَقرَأُ و يَصعَدُ بكُلِّ آيَةٍ دَرَجةً حتّى يَقرَأَ آخِرَ شيءٍ مَعهُ مِنهُ . [٤]

١٦٦١٩.عنه صلى الله عليه و آله : علَيكُم بتَعَلُّمِ القرآنِ و كَثرَةِ تِلاوَتِهِ . [٥]

١٦٦٢٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : تَعَلَّمُوا القرآنَ فإنّهُ أحسَنُ الحَديثِ ، و تَفَقَّهوا فيهِ فإنّهُ رَبيعُ القُلوبِ ، و استَشفُوا بنورِهِ فإنّهُ شِفاءُ الصُّدورِ، و أحسِنوا تِلاوَتَهُ فإنّهُ أنفَعُ القَصصِ . [٦]

١٦٦٢١.عنه عليه السلام ـ لمّا سَمِعَ ضَجَّةَ أصحابِهِ في المَسجدِ و هُم: طوبى لهؤلاءِ، كانوا أحَبَّ الناسِ إلى رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله . [٧]

١٦٦١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين شما، كسى است كه قرآن را فرا گيرد و [به ديگران ]آموزش دهد.

١٦٦١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين شما، كسى است كه قرآن را بخواند و خواندن آن را به ديگران ياد دهد.

١٦٦١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به كسى كه قرآن مى داند، گفته مى شود: بخوان و بالا رو و با ترتيل بخوان، همچنان كه در دنيا با ترتيل مى خواندى؛ زيرا منزلت و جايگاه تو در آخرين آيه اى است كه مى خوانده اى.

١٦٦١٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه قرآن مى داند، چون وارد بهشت شود به او مى گويند: «بخوان و بالا رو» و او مى خواند و با هر آيه اى يك درجه [در بهشت ]صعود مى كند، تا آن كه آخرين آيه اى را كه از قرآن مى داند مى خواند.

١٦٦١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر شما باد آموختن قرآن و بسيار خواندن آن.

١٦٦٢٠.امام على عليه السلام : قرآن را بياموزيد، كه آن نيكوترين سخن است. در آن انديشه كنيد، كه آن بهار دلهاست. از نورش شفا جوييد، كه آن شفابخش سينه هاست و نيكو [و با دقّت ]بخوانيدش؛ زيرا كه آن سودمندترين داستان (تاريخ) است.

١٦٦٢١.امام على عليه السلام ـ هنگام شنيدن صداى ياران خود در مسجد كه به خواندنفرمود : خوشا به حالشان، اينان محبوبترين مردم نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله بودند.

[١] كنز العمّال : ٢٣٥١.[٢] كنز العمّال : ٢٣٥٤.[٣] كنز العمّال : ٢٣٣٠.[٤] كنز العمّال : ٢٣٣١.[٥] كنز العمّال : ٢٣٦٨.[٦] نهج البلاغة : الخطبة ١١٠.[٧] كنز العمّال : ٤٠٢٥.