ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٣٤
١٦٦٠١.الإمامُ الحسنُ عليه السلام : إنّ هذا القرآنَ فيهِ مَصابيحُ النُّورِ و شِفاءُ الصُّدورِ ، فَلْيَجلُ جالٍ بضَوئهِ ، و ليُلجمِ الصِّفةَ قَلبَهُ ، فإنَّ التّفكيرَ حَياةُ القَلبِ البَصيرِ كما يَمشِي المُستَنيرُ في الظُّلُماتِ بالنورِ . [١]
(انظر) الدواء : باب ١٢٩٤.
٣٢٤١
القُرآنُ غِنىً لا غِنىً دونَهُ
١٦٦٠٢.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : القرآنُ غِنىً ، لا غِنىً دونَهُ ، و لا فَقرَ بعدَهُ . [٢]
١٦٦٠٣.عنه صلى الله عليه و آله : القرآنُ غِنىً ، لا فَقرَ بَعدَهُ ، و لا غِنىً دونَهُ . [٣]
١٦٦٠٤.عنه صلى الله عليه و آله : مَن اُعطِيَ القرآنَ فَظَنَّ أنّ أحَدا اُعطِيَ أكثَرَ ممّا اُعطيَ فقد عَظَّمَ صَغيرا و صَغَّرَ كبيرا . [٤]
١٦٦٠٥.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : اعلَمُوا أنّهُ ليسَ عَلى أحَدٍ بعدَ القرآنِ مِن فاقَةٍ ، و لا لأحَدٍ قبلَ القرآنِ مِن غِنىً ، فاستَشفُوهُ مِن أدوائكُم ، و استَعينُوا بهِ على لَأوائكُم . [٥]
١٦٦٠١.امام حسن عليه السلام : براستى كه در اين قرآن، چراغهاى روشنايى [بخش] و شفاى سينه ها [از بيماريهاى دلها] است. پس، جلا دهنده، بايد كه به نور آن [ديده دل خويش را] جلا دهد و اوصاف قرآن را [به دل خويش ]پيوند زند؛ زيرا كه انديشيدن [در قرآن] مايه حيات دل شخص با بصيرت است، همچنان كه آدمى در تاريكيها، با كمك نور راه خود را مى پيمايد.
٣٢٤١
قرآن، ثروتى است كه بدون آن توانگرى نباشد
١٦٦٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قرآن ثروتى است كه بدون آن توانگرى نباشد و با وجود آن فقرى نه.
١٦٦٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قرآن ثروتى است كه با وجود آن فقرى، و بدون آن توانگرى اى نيست.
١٦٦٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به هر كس [نعمت دانستن ]قرآن داده شود و با اين حال گمان كند كه به ديگرى نعمتى بالاتر و بيشتر از اين نعمت او داده شده است، بي گمان كوچكى را بزرگ شمرده و بزرگى را كوچك.
١٦٦٠٥.امام على عليه السلام : بدانيد كه هيچ كس را پس از آموختن قرآن، نيازمندى اى نيست و هيچ كس را پيش از آموختن آن، توانگرى اى نيست. پس شفاى دردهاى خود را از قرآن بخواهيد و در گرفتاريهايتان، از آن كمك طلبيد.
[١] كشف الغمّة : ٢/١٩٩ .[٢] بحار الأنوار : ٩٢/١٩/١٨.[٣] كنز العمّال : ٢٣٠٧.[٤] معاني الأخبار : ٢٧٩.[٥] نهج البلاغة: الخطبة ١٧٦ .