ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٨٩
١٥٨٩١.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ في قولِهِ تعالى : «إنَّ في ذلكَ لآياتٍ للمُ: هُمُ المُتَفَرِّسونَ . [١]
١٥٨٩٢.عنه عليه السلام : إذا قامَ قائمُ آلِ محمّدٍ عليه السلام حَكَمَ بينَ الناسِ بحُكمِ داودَ لا يَحتاجُ إلى بَيِّنَةٍ ، يُلهِمُهُ اللّه ُ تعالى فَيَحكُمُ بعِلمِهِ ، و يُخبِرُ كلَّ قَومٍ بما استَبطَنوهُ ، و يَعرِفُ وَليَّهُ مِن عَدُوِّهِ بالتَّوَسُّمِ ، قالَ اللّه ُ سُبحانَهُ : «إنّ في ذلكَ لاَياتٍ لِلمُتَوَسِّمِينَ» . [٢]
١٥٨٩٣.عنه عليه السلام : إنّ في الإمامِ آيةً للمُتَوسِّمِينَ ، و هُو السَّبيلُ المُقيمُ ، يَنظُرُ بنُورِ اللّه ِ ، و يَنطِقُ عنِ اللّه ِ، لا يَعزُبُ علَيهِ (عنه) شيءٌ مِمّا أرادَ . [٣]
١٥٨٩٤.عنه عليه السلام ـ في جوابِ معاويةَ بنِ عَمّارٍ عن تفسيرِ إنَّ الم: يا معاويةُ ، إنَّ اللّه َ خَلَقَ المؤمنَ مِن نُورِهِ ، و صَبَغَهُم في رَحمَتِهِ ، و أخَذَ ميثاقَهُم لَنا بالوَلايَةِ على مَعرفَتِهِ ، يَومَ عَرَّفَهُ نفسَهُ ، فالمؤمنُ أخُ المؤمنِ لِأبِيهِ و اُمِّهِ ، أبوهُ النُّورُ و اُمُّهُ الرَّحمَةُ ، فإنّما يَنظُرُ بذلكَ النُّورِ الذي خُلِقَ مِنهُ . [٤]
١٥٨٩١.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «به يقين در اين [كيفر ]براى نشانه شنفرمود : منظور افراد با فراست است.
١٥٨٩٢.امام صادق عليه السلام : آن گاه كه قائم آل محمّد قيام كند، به شيوه داورى داود ميان مردم داورى كند و نيازى به گواه نداشته باشد. خداوند متعال به او الهام مى فرمايد و لذا بر اساس علم خود قضاوت مى كند و هر قومى را از آنچه نهان داشته اند خبر مى دهد و دوست و دشمن خود را از قيافه آنها مى شناسد. خداوند سبحان مى فرمايد: «به يقين در اين براى نشانه شناسان نشانه هاست».
١٥٨٩٣.امام صادق عليه السلام : همانا در امام نشانه اى است براى نشانه شناسان و اوست ايستاده بر سر راه (نشانه اى براى راهنمايى)، با نور خدا مى نگرد و از جانب خدا سخن مى گويد و هيچ چيز از آنچه بخواهد، بر او پوشيده نيست.
١٥٨٩٤.امام صادق عليه السلام ـ در جواب معاوية بن عمّار از تفسير جمله: «مؤمن بافرمود : اى معاويه! خداوند مؤمن را از نور خود آفريد و آنان را در رحمت خود غوطه ور كرد و آن روز كه خود را به مؤمن شناساند، نسبت به ولايت ما و معرفت خودش از مؤمنان پيمان گرفت؛ بنا بر اين، مؤمن برادر پدرى و مادرى مؤمن است، پدرش نور است و مادرش رحمت و او با آن نورى كه از آن آفريده شده است، مى نگرد.
[١] الميزان في تفسير القرآن : ١٢/١٨٦.[٢] بحار الأنوار : ٥٢/٣٣٩/٨٦.[٣] تفسير العيّاشي : ٢/٢٤٨/٣١.[٤] بحار الأنوار : ٦٧/٧٤/٢.