ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٠١

١٦٨٤٥.عنه صلى الله عليه و آله : مَن أقرَضَ مُؤمنا قَرضا يَنتَظِرُ بهِ مَيسورَهُ كانَ مالُهُ في زَكاةٍ ، و كانَ هو في صَلاةٍ مِن المَلائكةِ حتّى يُؤَدِّيَهُ إلَيهِ . [١]

١٦٨٤٦.عنه صلى الله عليه و آله : مَن نَفَّسَ عن غَريمِهِ أو مَحا عَنهُ كانَ في ظِلِّ العَرشِ يَومَ القِيامَةِ . [٢]

١٦٨٤٧.عنه صلى الله عليه و آله : مَن أرادَ أن تُستَجابَ دَعوَتُهُ و أن تُكشَفَ كُربَتُهُ فَلْيُفَرِّجْ عن مُعسِرٍ . [٣]

١٦٨٤٨.عنه صلى الله عليه و آله : خُذْ حَقَّكَ في عَفافٍ وافٍ أو غَيرِ وافٍ . [٤]

١٦٨٤٩.عنه صلى الله عليه و آله : اتَّقُوا دَعوَةَ المُعسِرِ . [٥]

١٦٨٥٠.عنه صلى الله عليه و آله : حُوسِبَ رجُلٌ ممَّن كانَ قَبلَكُم فلَم يُوجَدْ لَهُ مِن الخَيرِ شيءٌ إلاّ أنّهُ كانَ يُخالِطُ الناسَ و كانَ مُوسِرا ، و كانَ يَأمُرُ غِلمانَهُ أن يَتَجاوَزُوا عنِ المُعسِرِ ، قالَ اللّه ُ تعالى : نَحنُ أحَقُّ بذلكَ ، تَجاوَزُوا عَنهُ . [٦]

١٦٨٥١.عنه صلى الله عليه و آله : كما لا يَحِلُّ لِغَريمِكَ أن يَمطُلَكَ و هُو مُوسِرٌ ، فكذلكَ لا يَحِلُّ لكَ أن تُعسِرَهُ إذا عَلِمتَ أنّهُ مُعسِرٌ . [٧]

١٦٨٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس به مؤمنى وامى دهد و [براى پس گرفتن آن] صبر كند تا دستش باز شود، مال او زكات محسوب شود و در نماز با فرشتگان باشد تا اين كه وامش به او برگردانده شود.

١٦٨٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه به بدهكار خود مهلت دهد يا از طلب خود در گذرد، روز قيامت در سايه عرش باشد.

١٦٨٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه مى خواهد دعايش مستجاب و اندوهش بر طرف شود، به تنگ دست مهلت دهد.

١٦٨٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حقّ خود را با خويشتندارىِ كامل يا غير كامل بگير (در هنگام گرفتن حقّت سخت گيرى نكن).

١٦٨٤٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بترسيد از نفرين تنگ دست.

١٦٨٥٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردى از گذشتگان، مورد حسابرسى [الهى ]قرار گرفت و هيچ كار خوبى از او پيدا نشد مگر همين كه توانگر بود و با مردم معاشرت مى كرد و به چاكرانش دستور مى داد از تنگ دست در گذرند. خداوند متعال فرمود: ما به اين كار (گذشت و بخشش) سزاوارتريم. از او در گذريد.

١٦٨٥١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همچنان كه بدهكار تو اگر توانگر باشد روا نيست در پرداخت بدهى اش به تو تعلل ورزد، بر تو نيز روا نيست كه اگر بدانى تنگ دست است، او را تحت فشار قرار دهى.