١٥٧٣٤.عنه عليه السلام : إنّ أبغَضَ الخَلائقِ إلَى اللّه ِ رَجلانِ : رَجُلٌ وَكَلَهُ اللّه ُ إلى نفسِهِ ، فهُو جائرٌ عن قَصدِ السَّبيلِ ، مَشغوفٌ بكلامِ بِدعَةٍ و دُعاءِ ضَلالَةٍ، فهُو فِتنَةٌ لِمَنِ افتَتَنَ بهِ . . . [١] .

(انظر) الغنى : باب ٣٠٦٤ ، ٣٠٦٦.

٣١٠٧

في كُلِّ قَبضٍ و بَسطٍ ابتِلاءٌ

١٥٧٣٥.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : ما مِن قَبضٍ و لا بَسطٍ إلاّ و للّه ِِ فيهِ المَنُّ و الابتِلاءُ . [٢]

١٥٧٣٦.عنه عليه السلام : ما مِن قَبضٍ و لا بَسطٍ إلاّ و للّه ِِ فيهِ مَشِيَّةٌ و قَضاءٌ و ابتِلاءٌ . [٣]

١٥٧٣٧.عنه عليه السلام : ليسَ شيءٌ فيهِ قَبضٌ أو بَسطٌ مِمّا أمَرَ اللّه ُ بهِ أو نَهى عَنهُ إلاّ و فيهِ مِن اللّه ِ عَزَّ و جلَّ ابتِلاءٌ و قَضاءٌ . [٤]

١٥٧٣٨.عنه عليه السلام : ليسَ للعَبدِ قَبضٌ و لا بَسطٌ مِمّا أمَرَ اللّه ُ بهِ أو نَهَى اللّه ُ عَنهُ إلاّ و مِن اللّه ِ فيهِ ابتِلاءٌ [٥] . [٦]

١٥٧٣٤.امام على عليه السلام : منفورترين خلق نزد خدا دو نفرند: يكى آن كه خداوند او را به خودش وا گذاشته است. چنين كسى از راه راست منحرف مى شود و شيفته گفتارِ بدعت آميز و دعوتِ گمراه كننده است و از اين رو، مايه فتنه و گمراهى كسى است كه فريفته او مى شود... .

٣١٠٧

همه گرفتارى ها و گشايش ها آزمايش است

١٥٧٣٥.امام صادق عليه السلام : هيچ گرفتگى و هيچ گشايشى نيست، مگر اين كه خدا را در آن نواختن و آزمودن است.

١٥٧٣٦.امام صادق عليه السلام : هيچ گرفتارى و هيچ گشايشى نيست، مگر اين كه خدا را در آن خواست و حكم و آزمايشى است.

١٥٧٣٧.امام صادق عليه السلام : هيچ گرفتگى يا گشايشى در آنچه خدا بدان امر كرده يا از آن نهى نموده است صورت نگيرد، مگر اين كه خداوند عزّ و جلّ را از اين كار آزمايش و حُكمى است.

١٥٧٣٨.امام صادق عليه السلام : در آنچه خداوند بدان امر فرموده يا از آن نهى كرده است، براى بنده هيچ گرفتگى و گشايشى صورت ندهد، مگر اين كه خدا را در اين كار آزمايشى است. [٧]

[١] نهج البلاغة : الخطبة ١٧.[٢] التوحيد : ٣٥٤/١.[٣] بحار الأنوار : ٥/٢١٦/٥.[٤] التوحيد : ٣٥٤/٣.[٥] بحار الأنوار : ٥/٢١٧/٧.[٦] قال المجلسيّ : لعلّ القَبض و البَسط في الأرزاق بالتوسيع و التقتير ، و في النفوس بالسرور و الحزن ، و في الأبدان بالصحّة و الألم ، و في الأعمال بتوفيق الإقبال إليه و عدمه ، و في الأخلاق بالتحلية و عدمها ، و في الدعاء بالإجابة له و عدمها ، و في الأحكام بالرخصة في بعضها و النهي عن بعضها (بحار الأنوار : ٥/٢١٧).[٧] علامه مجلسى مى گويد : گرفتگى و گشايش در روزيها به زياد كردن و كم كردن آنهاست و در نفوس و جانها به شادى و غم و در بدنها به تندرستى و بيمارى و در اعمال به توفيق و عدم توفيق در انجام آنها و در خُلق و خويها به آراستگى و عدم آراستگى و در دعا به اجابت و عدم اجابت آن و در احكام به اجازه و رخصت دادن در انجام بعضى از آنها و نهى از انجام پاره اى ديگر.