١٦٢٩٠.عنه عليه السلام : ما أحسَنَ تَواضُعَ الأغنياءِ للفُقَراءِ طَلَبا لِما عندَ اللّه ِ ! و أحسَنُ مِنهُ تِيهُ الفُقَراءِ علَى الأغنياءِ اتِّكالاً علَى اللّه ِ . [٤]

١٦٢٩١.الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : لا تُحَدِّثُوا أنفُسَكُم بفَقرٍ ... فإنّهُ مَن حَدَّثَ نفسَهُ بالفَقرِ بَخِلَ . [٥]

١٦٢٨٧.امام على عليه السلام : درهمِ فقير [كه در راه خدا دهد ]نزد خداوند، بالنده تر و با ارزشتر از دينارِ توانگر است [كه در راه خدا دهد].

١٦٢٨٨.امام على عليه السلام : چونان كسى مباش كه بدون عمل به آخرت اميد بسته است... اگر توانگر شود، به سرمستى و گناه افتد و اگر نيازمند شود، به نوميدى و سستى گرايد.

١٦٢٨٩.امام على عليه السلام : بدا به حال كسى كه فقيران و مستمندان و گدايان و بينوايانِ رانده شده و وام داران و در راه ماندگان، طرف دعواى او در پيشگاه خداوند باشند!

١٦٢٩٠.امام على عليه السلام : چه نيكوست فروتنى توانگران در برابر فقيران براى به دست آوردن خشنودى و پاداش خداوند! و نيكوتر از آن ، بى اعتنايى و عزّت نفْس فقيران است در برابر توانگران به سبب توكّل به خداوند.

١٦٢٩١.امام كاظم عليه السلام : فقر را به خود تلقين نكنيد... زيرا كسى كه به خود تلقينِ فقر كند، بخيل مى شود.

[١] غرر الحكم : ٥١٢٢.[٢] نهج البلاغة : الحكمة ١٥٠ .[٣] نهج البلاغة: الكتاب ٢٦.[٤] نهج البلاغة : الحكمة ٤٠٦ .[٥] تحف العقول : ٤١٠.