در قرآن و حديث ، كلمه «أذى»: گاه به معناى ايجاد مزاحمت براى ديگران و تجاوز به حقوق آنان مى آيد ، مانند : « وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُواْ . [١] و كسانى كه مردان و زنان مؤمن را بدون آن كه گناهى كرده باشند ، مى آزارند » . گاه به معناى اجراى قانون الهى در باره مجرم ، به كار مى رود ، مانند : « وَالَّذَانِ يَأْتِيَانِهَا مِنكُمْ فَآذُوهُمَا . [٢] و از ميانتان ، آن دو تن را كه مرتكب زشتكارى مى شوند ، آزار دهيد [ و قانون را در باره شان اجرا كنيد ]» . گاه به معناى تحمّل رنج در راه انجام دادن وظيفه آمده است ، مانند : « فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِى سَبِيلِى وَقَاتَلُواْ . [٣] و كسانى كه هجرت كردند و از خانه هايشان بيرون رانده شدند و در راه من آزار داده شدند و جنگيدند » . و گاه به معناى ناراحتى و رنج طبيعى آمده است ، مانند : « وَيَسْئلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً . [٤] و از تو در باره حيض مى پرسند . بگو : آن ، رنجى است» . و نيز اين آيه :

[١] احزاب : آيه ٥٨ . [٢] نساء : آيه ١٦ . [٣] آل عمران : آيه ١٩٥ . [٤] بقره : آيه ٢٢٢ .