دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٣

١١٢.امام على عليه السلام ـ در سخنرانى اى بر منبر كوفه ـ :بار خدايا! تو را حتما حجّت هايى در روى زمينت بر خلقت هست ، حجّتى پس از حجّتى ، كه مردم را به دينت ره نمون شوند و علم [و معرفتِ] تو را به آنان بياموزند تا مبادا پيروان اولياى تو پراكنده شوند . آن حجّت ، يا آشكار است؛ اما فرمانش برده نمى شود ، و يا پنهان است و انتظارِ [ظهورِ ]او را مى كشند . اگر اين حجّت ها ، در حال صلح ، تنشان از مردم پنهان باشد ، دانشِ ديرين و منتشر آنان ، از ايشان پنهان نيست ، و آدابشان در دل هاى مؤمنان ، پا بر جاست و طبق آن عمل مى كنند.

١١٣.امام زين العابدين عليه السلام : شما، اى بينشوَران! پند گيريد و خدا را براى آن كه هدايتتان كرد ، سپاس گوييد ، و بدانيد كه از قبضه قدرت خداوند ، به سوى قدرتى ديگر بيرون نخواهيد رفت ، و خدا و رسول او ، به زودى، كردار شما را خواهند ديد و آن گاه ، در پيشگاه او ، گرد آورده مى شويد . پس ، از اندرزها بهره گيريد و از آداب (اخلاق و رفتار) نيكان، پيروى كنيد.

٣ / ٩

مددخواهى از خدا

١١٤.امام على عليه السلام ـ از دعاهاى ايشان در سحرگاهِ هر شب و در پىِ خواندن دو ركعت نماز فجر ـ :بار خدايا! مرا خِرَدى كامل ، اراده اى استوار ، انديشه اى وزين ، دلى هوشيار ، دانشى بسيار و ادبى درخشان ، روزى فرما ، و همه اينها را در جهت سود و مصلحت من قرار بده و به زيان من قرارشان مده ، به حقّ رحمتت ، اى مهربان ترينِ مهربانان! « اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ » استِرشادا لِأَدَبِهِ ، ومُعتَصَما بِحَبلِهِ ، وَاستِزادَةً فِي المَعرِفَةِ بِرَبِّهِ وبِعَظَمَتِهِ وكِبرِيائِهِ . [١] «ما را به راه راست هدايت فرما» يعنى هدايت شدن به ادب خداوند ، و چنگ زدن به ريسمان او ، و افزايش معرفت به پروردگار خود و به بزرگى و عظمت او .