١٦١.امام على عليه السلام : صَديق[٢] را صَديق ناميده اند ؛ چون در باره تو و عيب هايت با تو صادق است . پس هر كه چنين كرد ، به او اطمينان كن كه او دوستِ واقعى است.

١٦٢.امام على عليه السلام : ثمره برادرى ، پاسـداشت او در غـيابش و گوشـزد كردن عيب هاى اوست.

١٦٣.امام على عليه السلام : كسى كه عيبت را به تو نشان دهد ، او دوستدار توست.

١٦٤.امام على عليه السلام : دوستى را خالص نگردانيده است كسى كه خيرخواهى نكند.

١٦٥.امام على عليه السلام : كسى كه تو را دوست بدارد ، [از بدى و گناه] نهيَت مى كند ، و كسى كه تو را دشمن مى دارد ، [به بدى و گناه ،] وسوسه ات مى كند.

١٦٦.امام صادق عليه السلام : محبوب ترينِ برادرانم نزد من ، كسى است كه عيب هايم را به من هديه كند.

[١] مراد از واژه «أذى (آسيب)» در متن عربى ، هر چيزى است كه موجب اذيّت و ناراحتى شخص مى شود و شامل عيب هاى ظاهرى و باطنى او مى گردد، مانند: وجود خاشاكى بر روى لباس و سر و صورت او و امثال آن . [٢] واژه «صَديق» از ريشه «صِدق (راستگويى)» و به معناى «صادق» است كه در عربى بر «دوست» اطلاق مى گردد . م .