٣٤.امام على عليه السلام : خوشا به حال كسى كه علم و عملش را ، و دوستى و نفرتش را ، و گرفتن و وا نهادنش را ، و سخن گفتن و سكوتش را براى خداوند ، خالص گرداند!

٣٥.تحف العقول : [امام باقر عليه السلام ] فرمود : «هر كه براى خدا بر پايه ايمان به خدا و وفادارى به برادرى اش و به قصد جلب خشنودى خدا، برادرى به دست آورد ، هر آينه ، پرتوى از نور خدا ، و امانى از عذاب خدا، و حجّتى كه در روز قيامت با آن پيروز گردد ، و عزّتى پايدار ، و نامى فزاينده ، به دست آورده است ؛ چرا كه مؤمن ، نه به خداوند عز و جل ، پيوسته است و نه از او گسسته» . گفته شد : نه گسسته است و نه پيوسته ، يعنى چه ؟ فرمود : «به او چندان پيوسته نيست كه خودِ او باشد ، و از او چندان گسسته نيست كه از جز او باشد» .

٣٦.امام صادق عليه السلام : گاهى دوستى براى خدا و پيامبر اوست و [گاهى] براى دنيا . آنچه براى خدا و پيامبرش باشد ، ثواب آن بر عهده خداست ، و آنچه براى دنيا باشد ، ارزشى (ثوابى) ندارد.

٣٧.امام صادق عليه السلام ـ خطاب به يارانش ـ :از خدا پروا كنيد و برادرانى نيكوكار باشيد . به خاطر خدا ، يكديگر را دوست بداريد ، با هم ارتباط داشته باشيد ، به هم مهر بورزيد ، به ديدار و ملاقات يكديگر برويد ، و در باره قضيّه ما (امامت و ولايت) ، گفتگو كنيد و آن را زنده بداريد.