اسلام ، دينِ دوستى و برادرى است .[٣] از اين رو ، براى هر چه نزديك تر شدنِ مسلمانان به يكديگر ، اين آيين ، تنها به تشريع قانون برادرىِ دينى و تأكيد بر آثار و بركات فردى و اجتماعى [٤] و دنيوى و اخروى آن [٥] ، بسنده نكرده ، بلكه محبّت مسلمانان را نسبت به يكديگر ، به عنوان يك فريضه دينى ، واجب كرده است ، چنان كه از پيامبر اسلام ، روايت شده است: الحُبُّ فِى اللّهِ فَريضَةٌ . [٦] دوستى در راه خدا ، يك فريضه است. و از اين بالاتر ، مى فرمايد: أوثَقُ عُرَى الإِيمانِ الحُبُّ فى اللّهِ وَ البُغضُ فى اللّهِ . [٧] محكم ترين رشته ايمان ، دوستى و دشمنى در راه خداست . و از اين بالاتر ، مى فرمايد: هَلِ الدّينُ إلَا الحُبُّ وَ البُغضُ؟! [٨] آيا دين ، جز دوستى ورزيدن و دشمنى كردن است؟!

[١] ر . ك : ص ٢٧ (برادرى / فصل يكم / مؤمن ، برادر پدر و مادرىِ مؤمن است) . [٢] ر . ك : ص ٢٧ ح ٨ ـ ١٠ . [٣] توضيح بيشتر اين مطلب ، در عنوان «المحبّة (دوستى)» خواهد آمد . گفتنى است كه بخشى از مسائل مشترك ميان عنوان دوستى و برادرى ، در آن عنوان ، مطرح خواهد شد . [٤] ر . ك : ص ٢٣ (برادرى / فصل يكم : تشريع برادرىِ دينى) . [٥] ر . ك : ص ٣١ (برادرى / فصل يكم / جامعه دينى ، همانند پيكرى واحد است) . [٦] ر . ك : ص ٤١ ح ٤٢ . [٧] ر . ك : ص ٤٧ ح ٥٥ . [٨] ر . ك : ص ٤٣ ح ٤٧ .