نكوهيده تر و براى سرنوشتِ آزار دهنده ، خطرناك تر است . در فصل چهارم ، آزار رساندن به اهل بيت پيامبر خدا ، مجاهدان راه خدا ، مسلمانان ، پدر و مادر ، همسر و همسايه ، به دليل اين كه حقوق بيشترى بر انسان دارند ، خطرناك تر توصيف شده است .

٥ . تحمّل آزار

تحمّل آزار ، دو گونه است : گونه اى بسيار نكوهيده و گونه اى بسيار پسنديده . تحمّل آزار به معناى تسليم شدن در برابر خواست هاى نامشروع متجاوز و ترك مقاومت و اظهار ضعف و زبونى در برابر سختى ها ، از نظر اسلام ، بسيار نكوهيده است ، تا آن جا كه امام حسين عليه السلام مى فرمايد : المَنِيَّةُ وَ لَا الدَّنِيَّةُ . [١] مرگ ، آرى ؛ ننگ [و پستى] ، هرگز! نصوص (متون) اسلامى در باره اين موضوع ، در مباحث «ذلّت» و «ظلم» ، به تفصيل خواهند آمد . گونه ديگر از تحمّل آزار ، رنج ديدن در راه انجام دادن وظايف دينى و بخصوص در مسير جهاد آزاديبخش است كه موجب عزّت و افتخار در دنيا و پاداش بزرگ الهى در آخرت مى گردد . [٢]

[١] نهج البلاغة : حكمت ٣٩٦ . [٢] ر . ك : ص ٥٤٩ (آزار رسانى / فصل ششم : تحمّل آزار در راه خدا) .