١٢١.امام باقر عليه السلام : هر گاه اذان مى گويى ، «الف» و «هاء» را آشكار ساز و هر زمان كه نام پيامبر را بردى و يا شخص ديگرى آن را نام برد ، در اذان باشد يا غير اذان ، بر ايشان صلوات بفرست .

ز ـ سخن نگفتن

١٢٢.امام صادق عليه السلام : سخن گفتنِ عمدى در اذان ، سزاوار نيست ؛ زيرا اذان ، درى از درهاى نيكى است و كسى كه مشغول يك كار نيك است ، سزاوار نيست آن را ناتمام بگذارد ، مگر به خاطر پرداختن به كارى همانند آن.ر . ك : وسائل الشيعة : ج ٤ ص ٦٢٨ (ابواب اذان و اقامه / باب دهم) .

ح ـ كاسبى نكردن با اذان

١٢٣.كتاب من لايحضره الفقيه : مردى نزد امير مؤمنان عليه السلام آمد و گفت : اى امير مؤمنان! به خدا سوگند كه من تو را دوست دارم . [امام عليه السلام ] به وى فرمود : «ولى من تو را دشمن مى دارم» . گفت : چرا؟ فرمود : «چون تو اذان را وسيله كسب قرار داده اى و براى آموزش قرآن ، مزد مى گيرى» .