دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٠٥
١٤٢.امام على عليه السلام : كسى را كه دوستت دارد ، گرامى بدار ، و از دشمنت در گذر تا فضيلت تو كامل گردد.
١٤٣.امام صادق عليه السلام : كسى كه دينش را ارج نهد ، برادرانش را ارج مى نهد ، و كسى كه دينش را خوار بشمارد ، برادرانش را نيز خوار مى شمارد.
١٤٤.امام صادق عليه السلام : هر كس به برادر مؤمنش بگويد : «خوش آمدى!» ، خداوند متعال تا روز قيامت برايش مى نويسد : «خوش آمدى!».
٤ / ٨
سهيم كردن در زندگى[١]
١٤٥.امام على عليه السلام : مالَت را در راه حقوق ، بخشش كن و برادرت را در آن ، شريك گردان ؛ زيرا سخاوت ، براى آزادمرد ، برازنده تر است .
١٤٦.امام على عليه السلام : پيوند برادرى به چيزى چون سهيم كردن برادران در زندگى خود ، حفظ نشده است.
١٤٧.امام على عليه السلام : شريك كردن همسفران [در توشه خود]، از بزرگوارى اصل و نسب است.
١٤٨.امام على عليه السلام : به دوستت جان و مالت را نثار كن و به آشنايت پيشكش و خوش محضرى ات را ، و به عموم مردم ، خوش رويى و محبّتت را ، و به دشمنت عدل و انصافت را ؛ امّا در دين و آبرويت ، نسبت به همگان بخل بورز.
[١] واژه «مواسات» كه در متن عربى به كار رفته است ، در زبان عربى ، به معناى سهيم كردن و شريك كردن ديگرى در امكانات زندگى و داشته هاى خود و تقسيم كردن دارايى خود با كسى است . براى توضيح بيشتر، ر . ك : همين دانش نامه مدخل «مُواسات» .