دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٥١
٦ / ٤
استوارى در گفتار
قرآن
«اى كسانى كه ايمان آورده ايد ! از خدا پروا داريد و سخنى استوار گوييد» .
«با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت كن ، و با آنان به آن [شيوه اى] كه نيكوتر است ، مجادله نماى . در حقيقت ، پروردگار تو به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده ، داناتر ، و او به [حال ]راه يافتگان [نيز ]داناتر است» .
حديث
٣٢٧.امام على عليه السلام : كسى كه با استوارى سخن گويد ، بسيارىِ فضل خود را آشكار ساخته است .
٣٢٨.امام على عليه السلام : بهترين سخن ، سخن استوار است .
٣٢٩.امام على عليه السلام : بهترين گفتار ، آن است كه ترتيب نيك ، بِدان آراستگى بخشد و خاص و عام ، آن را بفهمند .
٣٣٠.امام على عليه السلام : بهترين گفتار ، آن است كه گوش ها از آن بيزارى نجويند و فهمش فكرها را خسته نسازد .ر . ك : ص ١٩٥ ح ٢٣٥ .
٦ / ٥
اشاره، در آن جا كه صراحت ، روا نباشد
٣٣١.سنن أبى داوود ـ به نقل از عايشه ـ :هر گاه چيزى (سخن ناروايى) از فردى به ايشان مى رسيد ، نمى فرمود : «فلانى را چه شده كه چنين مى گويد؟!» ؛ بلكه مى فرمود : «مردم را چه شده كه چنين و چنان مى گويند ؟ !» .