آنچه بيش از هر چيز ديگر براى تأثيرگذارى تبليغات بر سازندگى انسان ها اهمّيت دارد ، هدفگيرى و سمت و سوى تبليغات است . مبلّغ ، بايد نقطه اى را هدفگيرى كند كه بيشترين آثار و بركات را براى سازندگى انسان و نزديك كردن او به كمال مطلق داشته باشد و آن نقطه ، دوست داشتن خداست . [٢] محبّت خدا ، كيمياى خودسازى و سازندگى است . عشق به حق تعالى ، همه زشتى هاى اخلاقى و عملى را يك جا درمان و همه صفات نيكو را يك جا به عاشق ، هديه مى كند . [٣] بنا بر اين ، مهم ترين رسالت مبلّغ ، اين است كه هدف نهايى وى ، عاشق سازى باشد و نه مقدّس سازى ، و براى رسيدن به اين هدف ، همه برنامه هاى تبليغى او بايد چاشنى محبّت داشته باشند . براى دستيابى مخاطب به كيمياى محبّت ، مبلّغ بايد همه ابزارهاى تبليغاتى را به سوى اين هدف نشانه گيرى كند . گفتارهاى و نوشتارهاى تبليغى او ، مواعظ ، تذكّرات و خطابه هاى او ، تعليم و تربيت او ، امر به معروف و نهى از منكر او ، پيكارهاى او با بدعت ها و سرانجام ، بشارت ها و بيم هاى او ، همه و همه بايد سمت و سوى محبّت داشته و از عطر دل انگيز محبّت ، سرشار باشند . [٤]

[١] ر . ك : ص١٠٧ (دعوت به پرستش خداوند) . [٢] الرجال لابن داود ، ص ١٩٦ ، الرقم ١٦٣٩ . [٣] ر . ك : ص١٠٩ (دعوت به دوست داشتن خداوند) . [٤] ر . ك : دوستى در قرآن و حديث و كيمياى محبّت ، هر دو از محمد محمدى رى شهرى .