و اين هدف بلند ، جز از طريق الفت و اتّحاد مردم و اجتماع آنان در پيرامون امام عادل ، امكان پذير نيست . [١] تحقّق و تداوم حاكميت عدالت در جامعه ، در گرو وجود آزادى هاى مشروع و سازنده [٢] ، و نيز آگاهانه بودن انتخاب هاى مردم است و مبلّغ ، وظيفه دارد تا در توسعه اين آزادى ها و آگاهى ها تلاش كند . [٣] يكى از مسائل بسيار مهمّى كه زمينه را براى تحقّق و تداوم حاكميت عدالت اجتماعى آماده مى كند ، توانمندى توده هاى مردم در تجزيه و تحليل مسائل فرهنگى ، سياسى و اجتماعى است . مبلّغ بايد مردم را به گونه اى تربيت كند كه حق گرا باشند و نه مطلق گرا و از هيچ كس ، كوركورانه تبعيت نكنند . معيار آنان براى پيروى از شخصيت ها و احزاب ، حق باشد و نه شخصيت هاى بزرگ و مورد احترام . حق را با معيار حق بشناسند ، نه با معيار شخصيت ها؛ بلكه شخصيت ها را نيز با عيار حق ، محك بزنند . [٤] عدالت اجتماعى در مكتب انبياى الهى ، مقدّمه شكوفا شدن استعدادهاى انسانى و رسيدن انسان به مقصد اعلاى انسانيت است . آنچه آدمى را به اين هدف ، نزديك مى كند ، پرهيز از اخلاق و رفتار نكوهيده و آراستگى به مكارم اخلاق و محاسن اعمال است . [٥] در فرهنگ انبياى الهى ، همه كارهايى كه انسان را با خدا مرتبط مى كنند و از اين

[١] ر . ك : ص٧٩ (دعوت به الفت و پرهيز از تفرقه) و ص٨٣ (دعوت به برپاداشتن قسط) و ص٨٥ (دعوت به رهبرى امام عادل) . [٢] مقصود ، آزادى هاى سياسى ـ اجتماعى است كه با آزادى معنوى (آزادگى) ، تفاوت دارند . [٣] ر . ك : ص٨٧ (دعوت به آزادى هدفمند) . [٤] ر . ك : ص٩١ (دعوت به شناخت اهل حق از راه شناخت حق) . [٥] ر . ك : ص٩٥ (دعوت به پروامندى و پرهيزگارى) و ص٩٩ (دعوت به ارزش هاى اخلاقى) و ص١٠٣ (دعوت به كارهاى نيكو) .