جبر و اختيار - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢١٠ - هدايت تكوينى ويژه پيامبران

بشمار مى رود كه گاهى با واژه نعمت و گاهى با كلمه اجتباء و هدايت و نيز با واژه رفع درجات (بلندمرتبگى) از آن تعبير آورده شده است.

درباره ابراهيم خليل آنجا كه مناظره او را با پرستشگران خورشيد و ماه و ستاره بازگو مى كند چنين مى فرمايد:

(تِلْكَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهيمَ عَلى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجات مَنْ نَشاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكيمٌ عَليمٌ)(انعام/٨٣).

«اين حجت ما است كه بر عليه قوم ابراهيم به او داديم، درجات هر كس را كه بخواهيم بالا مى بريم. بدرستى كه پروردگار تو حكيم و دانا است».

و در جاى ديگر درباره او مى فرمايد:

(شاكِراً لأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَهَداهُ إِلى صِراط مُسْتَقيم)(نحل/١٢١).

«ابراهيم، شكرگزار نعمتهاى الهى است خداوند او را براى خود خالص گردانيده و به راه راست هدايت نموده است».

واژه «اجتباء» و «هدايت» درباره بسيارى از پيامبران كه در قرآن از آن ياد شده به كار رفته است كه از آن جمله: آدم، نوح، موسى، عيسى، يونس، و يوسف را مى توان نام برد.[١]

پيامبران و رهبران الهى يكى از برترين نمونه هاى نعمت داده شدگان (أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ) مى باشند اين مطالب نيز در آياتى از قرآن بازگو شده است.

در سوره مريم نام گروهى از پيامبران را با ويژگى هاى اخلاقى آنان يادآور شده آنگاه كه مى فرمايد: